مجری: طبق آخرین برآوردهایی که شنیده‌ام، با انتشار این گزارش‌های هولناک، بین ۱۲ تا ۱۶ هزار معترض کشته شده‌اند. پس آن‌همه حمایت در محافل دانشگاهی و هالیوود کجاست؟
سم‌هریس: خب این سوال را سال‌هاست که باید می‌پرسیدیم. منظورم این است که در دهه گذشته یا کمی بیشتر، بارها شاهد خیزش‌های مردمی در ایران بوده‌ایم؛ به‌ویژه از سوی زنان. اما این حرکت‌ها در اینجا با موج عظیمی از بی‌تفاوتی مواجه شد؛ آن هم از سوی کسانی که تظاهر می‌کنند نگران حقوق زنان، سرکوب مردم در سراسر جهان و برادران و خواهران مسلمان خود هستند.
می‌دانید، آن‌ها قطعاً نگران غزه بودند، اما وقتی صحبت از یک تئوکراسی (حکومت مذهبی) اسلامی است که شهروندان خودش را اعدام و شکنجه می‌کند، دیگر خبری از دلسوزی یا نگرانی واقعی نیست. دلیلش هم کاملاً روشن است: آن‌ها نمی‌توانند «محاسبات اخلاقی» این قضیه را برای خودشان حل کنند؛ چون حس می‌کنند اگر نور زیادی بر جنایات این رژیم بتابانند، گویی دارند اسلام یا گروه دیگری از مسلمانان و رنگین‌پوستان را بدنام می‌کنند.
بنابراین، اگر مسلمانان در حال کشتار یا سرکوب مسلمانان دیگر باشند، برای «چپ‌گراها» اهمیتی ندارد. در واقع، اعداد و ارقام هم فرقی به حالشان نمی‌کند؛ حتی اگر آمار ده برابر بدترین تخمین‌ها از وقایع غزه باشد، باز هم کسی در سوریه، یمن یا سودان اهمیت نمی‌دهد. در رسانه‌های اصلی هم اصلاً به این موضوعات پرداخته نمی‌شود. اما اگر یهودیان به هر دلیلی مسلمانان را بکشند - حتی بلافاصله پس از بدترین قتل‌عام یهودیان بعد از هولوکاست - این برای جناح چپ یک «فوریت اخلاقی» محسوب می‌شود.
این نشان می‌دهد که شهود اخلاقی آن‌ها چگونه تنظیم شده است و ما باید زمانی این سوگیری‌ها را بازنگری کنیم، چون این رویکرد در آینده اصلاً وجهه خوبی نخواهد داشت. ما همچنان شاهد درگیری با اسلام‌گرایان و جهادی‌ها در مرزها و حتی داخل جوامع آزاد خواهیم بود.
ما قطعاً باید در کنار مردم ایران بایستیم. باید هر کاری از دستمان برمی‌آید برای مهندسیِ «تغییر رژیم» انجام دهیم. باید سال‌ها پیش این کار را می‌کردیم. این یک شکست دوحزبی است؛ اوباما در این زمینه افتضاح بود، بایدن هم افتضاح بود. این یک رسوایی برای دوران ریاست‌جمهوری هر دوی آن‌هاست که در این مورد این‌قدر بد عمل کردند. ترامپ در این زمینه بهتر بوده، اما می‌بینیم که دغدغه واقعی ترامپ نه دموکراسی است و نه آزادی؛ او واقعاً بویی از بشردوستی نبرده است. او محاسبات دیگری دارد.
ـــ
در بخش دیگری از گفت‌وگو:
آیا شما خواهان مداخله نظامی آمریکا در ایران هستید؟
فکر می‌کنم همه ما در این مقطع باید نسبت به حضور پیاده‌نظام آمریکا در هر یک از این کشورها بسیار حساس و نگران باشیم. اما اگر بتوانیم از نیروی هوایی یا نیروهای ویژه برای محقق کردن تغییر رژیم در این لحظه استفاده کنیم... به نظر می‌رسد که رژیم بیش از هر زمان دیگری به سقوط نزدیک شده است و این رژیم به معنای واقعی کلمه شرور است.
این یک فرصت است. باز هم می‌گویم، نمی‌دانم بعد از آن چه می‌شود، اما فکر می‌کنم مردم ایران حاضرند این ریسک را بپذیرند. به نظرم حمایت مردمی از رژیم حدود ۲۰ درصد باشد و قطعاً به ۵۰ درصد نمی‌رسد. بر اساس گزارش‌هایی که خوانده‌ام، اکثریت ایرانی‌ها مدت‌هاست که از تئوکراسی (حکومت مذهبی) خسته شده‌اند و دلیل خوبی هم برای آن دارند.
و آنجا یک کشور «داغون» نیست. ایران فرهنگ فوق‌العاده‌ای دارد؛ با کشورهای دیگر فرق می‌کند.
بله، ما نباید با قرار دادن همه این کشورها در یک دسته، درس اشتباهی از ماجراجویی‌های شکست‌خورده‌مان در خارج از کشور بگیریم. ایران، افغانستان نیست؛ عراق هم افغانستان نبود. هر دو پروژه شکست خوردند، اما منطقی است که آن‌ها را کاملاً متفاوت از هم بدانیم.
لینک گفت‌وگو
@bayanz
@LDplus
Post #5132
57