در نخستین لحظات زندگی، نوزاد تنها در صورتی می‌تواند «باشد»، که در آغوش مادری قرار گیرد که او را درست همان‌طور که هست ببیند.
اگر محیط نگهدارنده (holding environment) امن نباشد، کودک به‌جای تجربه‌ی خویشتن، به‌تدریج واکنش نشان دادن به دیگری را می‌آموزد.
اینجاست که خود کاذب شکل می‌گیرد: شخصیتی که برای بقا در جهان بی‌توجه، سازگار شده است.

خود حقیقی، سرچشمه‌ی خودانگیختگی، بازی، و خلاقیت است. خود کاذب، چهره‌ای دفاعی است که برای محافظت از آسیب‌پذیری درونی پدید می‌آید.

درمان روان‌تحلیلی، فرصتی است برای بازگشت به لحظه‌ای که «بودن» ممکن شد — یا هرگز ممکن نشد.

👈وینیکات نمی‌گوید خود کاذب باید نابود شود؛ بلکه باید در حضور دیگری قابل اعتماد، کنار زده شود تا خود حقیقی نفس بکشد.

@Mehrpsy_psychoanalytic_center
@LDplus