ببینید همه‌مون میدونیم که نباید در مورد شرایطی که توش نبودیم و تجربه‌ش نکردیم نظر قطعی بدیم و قضاوت کنیم،
ولی باز مغز انسان انقدر دچار خطای شناختیه که فکر میکنه استدلال‌هاش درست مطلقن،

در صورتی که یه لحظه فکر نمیکنه که این استدلال من بر اساس یک سری شواهد صرفاً خودمه که ممکنه کلی بایاس و خطای شناختی توش دخیل باشه و همچنین که ممکنه قدرت استدلال من اونقدر قوی نباشه.

یعنی در نظر نمیگیره که هم اطلاعاتی که بر اساسش داره تصمیم میگیره درست مطلق نیستن، هم پردازش‌گری که داره باهاش کار می‌کنه پرفکت نیست، ولی باز معتقدیم که بهترین نظر، نظر ماست.

حتی من اگه سه سال دیگه این متنم رو بخونم، تمام تنم از کرینج بودنش مورمور میشه و خیلی‌های دیگه همین الان با دید سه سال بعد من دارن این متنو میخونن.

لذا خواهشمندم که قبل نظر قطعی دادن، همه‌مون دو قدم عقب‌تر وایستیمو یه نفس بکشیم و بعدا اعلامش کنیم؛

مخصوصاً اگر هنوز دانشجویید و فارغ‌التحصیل نشدید و یه روز رو هم توی طرح و سربازی نگذروندید و میخواید تو پیج اینستاگرام و توییترتون در مورد هر رفتار درست و غلط پزشکان فارغ‌التحصیل و مقاطع بالاتر قضاوت کنید، Cuz then you look like a clown،
تو رو خدا بذارید ما پولی بمونیم و شما در راه خدا و به خاطر عشق به مسیر به طبابتون برسید.