💡نکاتی در مورد تجویز داروهای SGL2i در درمان دیابت نوع ۲

▪️چه زمانی تجویز کنیم؟
✓ میزان کاهش قند خون مهارکننده‌های SGL2خیلی چشم‌گیر نیست (only a modest effect) (کاهش A1C در حد ۰/۹-۰/۶ درصد) و بهتره که عمدتاً به عنوان درمان کمکی (add-on) به مابقی رژیم درمانی بیمار اضافه بشه، تا اینکه بخوایم به صورت مونوتراپی و درمان اولیه برای کسی تجویزش کنیم.

▪️در چه کسانی تجویز کنیم؟
۱) در بیماران مبتلا به بیماری قلبی-عروقی آترواسکلروتیک آشکار (CVD) که با متفورمین و تغییرات سبک زندگی به اهداف گلایسمیک نمی‌رسن (ارتوگلیفلوزین، که اصلا تو ایران موجود نیست، در این مورد توصیه نمیشه).

۲) در بیماران مبتلا به نارسایی قلبی (HF) که با متفورمین و تغییرات سبک زندگی به اهداف قند خون نمی‌رسن.

۳) جهت پیشگیری از کاهش بیشتر eGFR در بیماران با eGFR کمتر از ۹۰.

۴) به‌عنوان داروی خط سوم تو بیمارانی که با دو داروی خوراکی (مثل متفورمین و سولفونیل‌اوره) به اهداف گلایسمیک نمی‌رسن؛ البته اگه به هر دلیلی ترکیب متفورمین و انسولین جزء گزینه‌های درمانیمون نباشه.

۵) به‌عنوان داروی خط سوم تو بیمارانی که با درمان متفورمین و انسولین به اهداف گلایسمیک نمی‌رسن، در مواردی که داروهای GLP-1 منع مصرف دارن و افزایش دوز انسولین منجر به افزایش وزن میشه.

۶) به‌عنوان داروی دوم تو بیمارانی که با متفورمین کنترل گلایسمیک ناکافی دارن و تمایل یا امکان استفاده از درمان تزریقی ندارن و افزایش وزن یا خطر هایپوگلیسمی یه مسئله مهمه برامون.

▪️موارد کنترا اندیکاسیون:
۱) دیابت نوع ۱
۲) دیابت نوع ۲ و eGFR کمتر از ۴۵ برای ارتوگلیفلوزین یا کمتر از ۳۰ برای امپاگلیفلوزین، کاناگلیفلوزین، داپاگلیفلوزین و بکساگلیفلوزین.
۳) سابقه کتواسیدوز دیابتی (DKA)

▪️عوارض جانبی:
۱) عفونت‌های باکتریال و قارچی دستگاه تناسلی-ادراری.
⚡️نکته: بیمارهای با عفونت‌های مکرر، شدید یا دشوار در درمان، باید درمان با مهارکننده‌های SGLT2 را قطع کنن و در آینده هم دیگه استفاده نکنن.

۲) از دست رفتن استخوان و شکستگی.

۳) کاهش خفیف حجم مایعات.
⚡️نکته: مهارکننده‌های SGLT2 باید در زمان‌های کاهش حجم مایعات یا کاهش پرفیوژن (مثل اسهال و سپسیس) قطع شن و فقط بعد از بهبودی بیمار دوباره شروع بشن.

۴) عفونت و قطع عضو اندام تحتانی.

۵) کتواسیدوز دیابتی (DKA).
⚡️نکته: مهارکننده‌های SGLT2 باید در زمان‌های افزایش خطر DKA (مثل عفونت، بستری شدن یا جراحی) متوقف شن و فقط بعد از بهبودی بیمار دوباره شروع بشن.

▪️کدوم مهارکننده‌‌ی SGL2 رو انتخاب کنیم؟
۱) بیماران با CVD: امپاگلیفلوزین
۲) بیماران با نارسایی قلبی یا بیماری کلیوی: خیلی فرق نمیکنه کدوم رو تجویز کنیم.
۳) تو سایر بیماران هم خیلی فرق نمیکنه کدوم رو تجویز کنیم.

▪️ارزیابی‌های قبل از درمان:
✓ بررسی عملکرد کلیه (کراتینین سرم با eGFR)
✓ اصلاح هایپوولمی بیمار.
✓ بررسی عملکرد کبد قبل از شروع کاناگلیفلوزین یا داپاگلیفلوزین.
✓ ارزیابی تراکم استخوان تو بیمارانی که تو معرض خطر افتادن و شکستگین.

⚡️داروهای زیر ممکنه نیاز به تنظیم دوز پیدا کنن:
۱. داروهای دیورتیک.
۲. داروهای آنتی‌‌هایپرتنسیو.
۳. انسولین یا داروهای محرک ترشح انسولین (سولفونیل‌اوره‌ها، گلینیدها).

⚡️میزان اثرگذاری SGL2iها تو GFRهای پایین (کمتر مساوی ۳۰) کاهش پیدا میکنه.