وقتی رابطه‌ای تا این حد با تنش همراه است که حتی برای یک عکسِ کوتاه نمی‌توانند تظاهر به صمیمیت کنند، معمولاً ردپای چند عامل در محیط خانه دیده می‌شود:

مقایسه دائمی توسط والدین: اگر والدین ناخواسته یکی از فرزندان را با دیگری مقایسه کنند (مثلاً: «ببین برادرت چقدر درس‌خوان‌تر از توئه!»)، حسادت عمیقی شکل می‌گیرد. این حسادت بذر دوری است که در بزرگسالی به این شکل خود را نشان می‌دهد.
تحمیل صمیمیت: والدینی که سعی می‌کنند به زور فرزندانشان را «دوست» یا «وابسته» به هم بار بیاورند، اغلب نتیجه عکس می‌گیرند. وقتی احساسات منفی بچه‌ها (مثل حسادت یا خشم از یکدیگر) سرکوب شود، این احساسات به جای حل شدن، در ناخودآگاه ذخیره شده و به شکل رفتارهای تهاجمی (مثل هول دادن یا بی‌محلی) بیرون می‌ریزد.
سبک فرزندپروری (توزیع نابرابر توجه): اگر یکی از فرزندان احساس کند که والد در حال حمایتِ ناعادلانه از دیگری است، رابطه آن‌ها به یک «میدان جنگ برای کسب تایید» تبدیل می‌شود، نه یک رابطه حمایتی.

Aqua @LASHNewsorg ♟