سالمند تنها
سالمندان تنها پدیده ای که روز به روز در حال افزایشه و کم کم همه داریم متوجه ش میشیم، اگرچه که داخل ایران که جامعه ای خانواده محوره و به خصوص مناطق کرد نشین خیلی کمتر دیده میشه اما منطقه ما هم از این قضیه مستثنی نیست.
با افزایش سن،بافت کلاژن، بافت چربی، ماهیچه و سوخت و ساز کاهش پیدا میکنه و فرد به تغییرات دما حساسیت بیشتری پیدا میکنه ، اکثر سالمندان هم پلی فارمسی دارن و داروهای متعددی استفاده میکنن. توی این تنهایی ممکنه فرد به دلیل بیماری های زمینه ایی خودش یا هایپوترمی فوت کنه.
هایپوترمی نه در دما های منفی، بلکه توی دمایی که برای باقی مردم طبیعیه.
این توضیحات برای این بود که به موردی که امروز داشتیم برسم، این اتفاقات و توضیحاتی که دادم فقط برای سالمندان نیست، مددجویی که امروز داشتیم اقایی ۴۰ ساله و تنها با سابقه ۱۵ ساله ام اس بود.
با توجه به پیشرفت بیماری، مدد جو مانند یک بیمار قطع نخاع فقط به سر و گردن خودش کنترل داشت و در نتیجه پیشرفت بیماری اتروفی شدید عضلانی و وزنی حدود ۴۰ کیلوگرم داشت.
مددجو از داروی سینووکس استفاده میکرد که برای کاهش سرعت پیشرفت بیماری ام اس استفاده میشه.
به گفته خود مددجو دارو را خودش تزریق میکرد اما این بار دیگر به دلیل تشدید بیماری توانایی تزریق را نداشت و تقریبا ۲۴ ساعت روی زمین بدون توانایی حرکت افتاده بود. پنجره اتاق باز بود و شب گذشته را به سختی به صبح رسانده بود و با گرم شدن هوا به هر سختی بود توانسته بود با اتش نشانی تماس بگیرد.
با حضور اتش نشانی و نیروی انتظامی وارد شدیم و بعد از بررسی علایم حیاتی و شرایط خاص وی کاری از دست ما بر نمی امد. با ورود ما یکی از همسایه ها هم رسید و با اشنایی که با هم داشتند با مشکلش اشنایی داشت و دارو را از یخچال خارج و برایش تزریق کرد.
اتروفی به حدی بود که دارو از طریق زیر جلدی قابل استفاده نبود و چندین سال بود که عضلانی تزریق انجام میشد.
با دیدن این صحنه ها هر انسانی متاثر میشود اما کاری از کسی بر نمی آید و در نهایت با اخذ رضایت شخصی از صحنه خارج شدیم.