سنوار در مسیر فعالیت خود، شکل‌های گوناگون مقاومت را با یکدیگر پیوند داد. از سال ۲۰۱۸، راهپیمایی‌های بازگشت را به‌عنوان ابزاری برای مقاومت مردمی و مسالمت‌آمیز رهبری کرد. همچنین چندین نبرد نظامی علیه اشغالگران و دورهای مختلف رویارویی را مدیریت کرد که در آن‌ها دکترین بازدارندگی اسرائیل به چالش کشیده شد. برجسته‌ترین این نبردها، نبرد «سیف القدس» در سال ۲۰۲۱ بود.

او همچنین مسئولیت آزادی اسرای فلسطینی از زندان‌های اشغالگران را بر دوش خود می‌دانست و این مسئله را اولویتی ملی و اخلاقی تلقی می‌کرد.

🔴سنوار در سخنرانی‌ها و مصاحبه‌های خود، دیدگاهی را مطرح می‌کرد که جهان را از دریچه موازنه قدرت و بازدارندگی می‌نگریست. از نظر او، مقاومت انتخابی برای بقا و موجودیت بود، نه صرفاً یک تاکتیک. او معتقد بود ملت فلسطین نباید قربانی‌ای باشد که در سکوت کشته می‌شود.

او از بازدارندگی با سلاح سخن می‌گفت و تصویر و حافظه را نیز دو سلاح می‌دانست که از نظر خطر و تأثیرگذاری، چیزی از سلاح‌های دیگر کم ندارند. همین ترکیب اندیشه و سازمان‌دهی سبب شد اقدامات او به الگویی نظری تبدیل شود که مرحله‌ای مهم از تاریخ منازعه در فلسطین را ثبت می‌کند.

🔥 طوفان‌الاقصی
در ۷ اکتبر ۲۰۲۳، سنوار به‌عنوان یکی از طراحان اصلی عملیات «طوفان‌الاقصی» مطرح شد؛ عملیاتی که از آن به‌عنوان خطرناک‌ترین، بزرگ‌ترین و موفق‌ترین حمله نظامی فلسطینیان علیه اشغالگران در چند دهه اخیر یاد شده است.

آن روز، امضای آغاز فصلی تازه از منازعه بود. در آگاهی فلسطینیان و افکار عمومی جهان، ابو ابراهیم به نماد رهبری تبدیل شد که از دل محاصره بیرون می‌آید و معادلات امنیتی اسرائیل را دگرگون می‌کند.

پس از ترور اسماعیل هنیه در ژوئیه ۲۰۲۴، سنوار به‌عنوان رهبر کل جنبش حماس انتخاب شد. بدین‌ترتیب، او از جایگاه رهبری حماس در غزه به رأس رهبری کل جنبش رسید؛ اقدامی که چالشی در برابر اشغالگران و تأکیدی بر این پیام بود که او چهره محوری این مرحله است؛ رهبری که تجربه زندان، تشکیلات، سیاست و میدان نبرد را در خود جمع کرده است.

شهادتی نمادین
در ۱۶ اکتبر ۲۰۲۴، خبری منتشر شد که تمامی تبلیغات و ادعاهای مستمر اشغالگران طی ماه‌های جنگ مبنی بر پنهان شدن رهبران در تونل‌ها را نقش بر آب کرد. ارتش اسرائیل با این واقعیت غافلگیر شد که سربازانش درگیر نبردی مسلحانه با ابو ابراهیم شده‌اند. این درگیری به شهادت او انجامید؛ در حالی که خاک منطقه تل‌السلطان در شهر رفح، در جنوب نوار غزه، با خون پاک او رنگین شد.

تصویری که ارتش اشغالگر از سنوار و از طریق دوربین یک پهپاد منتشر کرد، ذهن و خیال میلیون‌ها نفر را تسخیر کرد:

✳️ رزمنده‌ای زخمی که با چوب به مقابله با پهپاد برمی‌خیزد. او با چهره‌ای خسته که با چفیه فلسطینی پوشانده شده بود، نشسته بود و نقاب بر چهره داشت. هنگامی که پهپاد به او نزدیک شد، چوبش را به سوی آن پرتاب کرد؛ لحظه‌ای که فلسفه او را به تصویر کشید:

❗️ «مقاومت تا آخرین نفس».

این صحنه خیلی زود به نمادی جهانی تبدیل شد. حتی رسانه‌های اشغالگران نیز ناگزیر به اعتراف به جسارت این لحظه شدند. برخی نوشتند: «قهرمانان این‌گونه می‌میرند» و عده‌ای دیگر او را «افسانه‌ای زنده از مقاومت» توصیف کردند.

در حالی که اشغالگران تلاش می‌کردند شهادت سنوار را گامی در جهت پایان دادن به مسیر مقاومت جلوه دهند، شهادت او به سوختی تازه برای طوفان تبدیل شد. تصویر شهادتش نیز جایگاه نمادین او را به‌عنوان فرمانده طوفان تثبیت کرد؛ نمادی از رویارویی با ناممکن‌ها، آن هم با یک چوب.

✳️ سنوار الگویی از رهبری را از خود به جا گذاشت که اهل سازش نبود؛ رهبری که اندیشه و سلاح را در کنار هم داشت، زندان و میدان نبرد را به هم پیوند زد و میان طوفان و چوب، پیوندی برقرار کرد. در حافظه فلسطینیان، نام او همواره با این سه‌گانه گره خورده خواهد ماند: اردوگاه، طوفان و چوب.