سنت اسلامی رادیکال، چه شیعی و چه سنیِ اخوان‌المسلمین، در زمان ضعف تنها ابزارهای تاکتیکی ارائه می‌دهد: «هدنه» (آتش‌بس موقت) و «تقیه» (فریب مجاز برای خواب‌کردن دشمن). تفاوت بین یک رهبر و دیگری در نیات نیست، بلکه فقط در زمان‌بندی است. تصور «پراگماتیسم» یک توهم شیرین است. تفاوت‌ها در تاکتیک است: خریدن زمان، بافتن اتحادها، مسلح شدن، حیله‌گری، خواب‌کردن دشمن یا فرسودن روزانهٔ او. اما هدف یکسان است.

این شیطان‌سازی اسلام نیست؛ این خوانش خود ایدئولوژی جهادگر است. حدیث مشهور در صحیح مسلم (۲۹۲۲) از پایان روزگار سخن می‌گوید، که «ساعت [قیامت] نمی‌آید تا مسلمانان با یهودیان بجنگند»، و حتی سنگ و درخت فاش خواهند کرد: «یهودی پشت من پنهان شده، بیا و او را بکش.» کلمهٔ «و اَعِدّوا» (آماده کنید) تا امروز بر نشان اخوان‌المسلمین، میان دو شمشیر، نقش بسته است. آماده‌سازی فرمان است؛ زمان‌بندی تاکتیک است. و وقتی باید زمان خرید، پیمان حُدیبیه وجود دارد: آتش‌بسی ده‌ساله که پس از دو سال با فتح مکه پایان یافت. و آنچه با زمان خریده نشود، با فریب خریده می‌شود: «جنگ حیله است»، حدیثی در بخاری و مسلم می‌گوید. این بافتار همان چیزی است که جنبش‌های حماس، حزب‌الله و رژیم تهران مشروعیت دینی خود را از آن می‌گیرند. کسی که این را به‌عنوان «افراط‌گرایی» نشان دهد که به‌خاطر حذف پیرمردی ۸۶ ساله ایجاد شده، اصل را از دست می‌دهد: افراط‌گرایی مقدم بر حذف بود.

و در شیعهٔ رادیکال نیز، مانند اخوان‌المسلمین سنی، تفاوت بین ایمان و صلح نیست، بلکه بین انتظار و عمل است. در کنار سنوارِ «سازش‌کار» یک ضِף (محمد ضیف) بود. در کنار نصراللهِ «پراگماتیکِ مهارشده» یک عماد مغنیه بود. در کنار آیت الله خامنه‌ایِ «میانه‌رو» تمام سپاه پاسداران ایستاده بود. در کنار هر رهبر یک منظومه وجود دارد، و این منظومه در ایران شامل رژیمی است که نابودی اسرائیل را اعلام می‌کند، هسته‌ای می‌سازد و پروکسی‌ها را اداره می‌کند.

به نیات نگاه کن، توانایی‌ها را بسنج
یک کشور دموکراتیک که برای موجودیت خود در برابر نهادهای بنیادگرا می‌جنگد باید بر اساس یک قاعده کار کند: به نیات اعلام‌شدهٔ دشمن نگاه کن، و مدام توانایی‌های او را بسنج. نیت یک سخنرانی است؛ توانایی یک موشک، یک تونل، یک سانتریفیوژ است. سر بریدن رهبران دشمن، سادیسم تئاتری نیست. سر بریدن انتقام نیست. این نگهداری است. این «قتل سیاسی» نیست — این بیمهٔ اجتماعی است.

و در محله‌ای که احترام و قدرت یک سکه‌اند، این پیام را می‌رساند که هیچ پناهگاه عمیقی به‌اندازهٔ کافی امن نیست. و وضعیتی وجود ندارد که اسرائیل از ضربه زدن خودداری کند «چون بعدی بدتر خواهد بود» — اگر چنین باشد، اسرائیل زیرکی نشان نمی‌دهد. ترس نشان می‌دهد. و در این محله، ترس یک دعوت‌نامه است. تا زمانی که یک رهبر جهادگر علناً کناره‌گیری از جهاد، شهادت و نابودی اسرائیل را اعلام نکند و در عمل نیات خود را ثابت نکند، تعهد اسرائیل حذف تهدید است، پنهانی یا آشکارا. سر بریدن رهبران ترور نه فقط «چمن‌زنی» تاکتیکی است، بلکه یک وظیفهٔ استراتژیک است که کانون‌های اقتدار را از هم می‌پاشد، هرج‌ومرج سازمانی ایجاد می‌کند و هالهٔ مصونیت را می‌شکند.

بازگشت آن مفهوم
گولان می‌خواهد ما باور کنیم که اگر علی خامنه‌ای را بر کرسی‌اش نگه می‌داشتیم، او به‌عنوان یک فرد پراگماتیک با آرامش پیر می‌شد. اما پراگماتیسم جهاد فقط انتظار برای فرصت است. حماس در ۷ اکتبر حمله نکرد چون «بیش از حد افراطی» بود؛ حمله کرد چون صبر کرد، توانایی ساخت، مسلح شد و فریب داد.

تصور گولان نه فقط خطای تحلیلی است. خطرناک است. چون کسی که جهاد را به‌عنوان مشکل «فلان رهبر یا آن رهبر» می‌فهمد، به دنبال توافق خواهد گشت. و کسی که می‌فهمد مشکل ایدئولوژی، منظومه و سلاح است، آن را با حذف تهدید حل خواهد کرد. اگر نه با یک ضربه، پس با فرسایش مداوم. اسرائیل نمی‌تواند نسخهٔ اول را به خود اجازه دهد. نه بعد از ۷ اکتبر. و نه بعد از اینکه خود دشمن، برخلاف گولان، هیچ شکی دربارهٔ نیاتش برای ما باقی نگذاشت.

تصوری که یائیر گولان ارائه می‌دهد گواه آن است که او هیچ چیزی یاد نگرفته است. میل به ساختن یک «پای سیاسی» در برابر رهبری جهادگر یک استراتژی نیست — یک توهم خطرناک است که تهدیدی واقعی برای امنیت کشور به‌شمار می‌رود. در خاورمیانه، کسی که در میان پیروان شهادت به دنبال شریکی برای گفت‌وگو بگردد، صبح بیدار می‌شود و می‌بیند که تنها سازشی که برایش باقی مانده، بر سر خودِ موجودیت اوست.

گولان معاون رئیس ستاد بود. او ۷ اکتبر را از نزدیک دید، و هنوز در رأس به دنبال میانه‌روها می‌گردد. این استراتژی نیست، این نوستالژی است. و کسی که هیچ چیزی از ۷ اکتبر یاد نگرفته، نباید چیزی دربارهٔ ۸ [اکتبر] به ما بیاموزد.

https://www.israelhayom.co.il/news/politics/article/21604553