👤 بابک اسحاقى

تا برق قطع نشود قدر داشتن برق را نمی دانیم. تا شوفاژ خراب نشده و آب گرم هست نمیفهمیم دوش گرفتن چه موهبتی می تواند باشد.
تا وقتی تنمان سلامت است نمی فهمیم ‌یک دندان خراب، یک سردرد تخیلی، یک دیسک کمر ناقابل می‌توانند چه روزگاری از آدم سیاه بکنند.
تا وقتی شب کار‌نباشید نمی فهمید گذاشتن سر روی بالش چقدر رویایی و لذتبخش است. تا وقتی پدر و مادر هستند نمی فهمیم خشم و غیظ و قهرشان هم چقدر دوست داشتنیست.
برای حس کردن خوشبختی شاید خیلی امکانات‌نیاز نباشد. فکر کردن به این که فقط تو از بین میلیون ها موجود ریز کله گنده ی دم دار شانس زندگی کردن پیدا کرده ای، خودش می‌تواند یک قوت قلب بزرگ باشد.
فکر‌کردن به اینکه زندگی هرچند سخت و هرچند کوتاه به تو فرصت بودن داد و آن میلیون های دیگر حتی همین فرصت کوچک را هم نداشتند اگر لبخند به لب نیاورد ولی ما را کمی فکری که می تواند بکند.
بعد شاید بشود از چیزهای کوچک زندگی، از چیزهای خیلی کوچک مثل یک لامپ روشن بالای سر، یک دوش آب گرم، یک تن سالم، یک خواب راحت و یک‌خانواده بیشتر لذت برد.
بله آدمی قدر داشته هایش را تا وقتی که دارد نمی داند و هیچ بعید نیست ما آدم های همیشه ناراضی، ما خدایگان نک و ناله، ما رهروان هیچ وقت نرسیده به سرمنزل مقصود، وقتی قدر ( زندگی) را بفهمیم که دیگر زنده بودنی در‌کار نیست.


🌸@kolbeehtala