نوشتن در روزهایی که واژه‌ها زیر بارِ اندوه کمر خم کرده‌اند، دشوارترین کارِ دنیاست. هنوز اشک‌هایمان برای زخم‌های قبلی خشک نشده که خبری تازه، نمک بر جراحت‌های بازِ این مردم می‌پاشد. گویی در تقویم ما، «آرامش» واژه‌ای فراموش‌شده است و سهم ما از زندگی، تنها شمارشِ نداشته‌ها و بدرقه کردنِ داشته‌هاست. با دلی که دیگر جای سالمی در آن نمانده.
تسلیت به ایران؛ به تک‌تکِ خانواده‌هایی که تکه‌ای از قلبشان را به خاک سپردند. هنوز پیراهنِ عزا را برای این غم‌ها از تن در نیاورده بودیم که خبر درگذشتِ نابهنگامِ صفورا جعفری، دبیر انجمن علمی ریاضی دانشگاه بین المللی امام خمینی؛ بار دیگر سکوتِ سنگینِ دانشگاه را شکست.
خداوند به بازماندگان صبر دهد و به ما توانی برای تماشای این‌همه «حیف شدنِ» استعدادها، یاد او گرامی و نامش در دفتر علم و ادب این سرزمین محفوظ باد.
با آرزوی آرامش، و رسیدن روز هایی روشن.
Post #1264
1.06K
- ❤ 34
- 👎 3