برخی اندوه‌ها با گریه آغاز نمی‌شوند؛ با بهت می‌آیند، با مکثی سنگین، با سکوتی که از حد تحمل فراتر رفته است.
هزاران جانِ از دست‌رفته در رویدادهای اخیر ایران، نه یک خبر، که فرو ریختن آرامِ بخشی از انسانیت ماست.
این جان‌ها، تنها نام‌هایی در حافظه نیستند؛ هرکدام جهانی بودند پر از امکان، نگاه‌هایی که می‌توانستند ادامه پیدا کنند، صداهایی که هنوز حق گفتن داشتند.
فقدان آن‌ها، فقط اندوه خانواده‌ها نیست؛ زخمی است که در ژرفای حافظه جمعی ما نشسته و به این آسانی التیام نخواهد یافت.
در برابر این رنج عظیم، گاهی تنها کاری که از ما برمی‌آید، ایستادن است؛ ایستادن با سری فرودآمده، با قلبی سنگین، و با مسئولیتِ به‌خاطر سپردن.
با اندوهی عمیق، این فقدان بزرگ را به خانواده‌های داغدار و همه آنان که بار این سوگ را بر دل دارند تسلیت می‌گوییم و باشد که روحشان در آخرت به آرامش برسد.
در انتها نباید فراموش کرد که جامعه‌ای که آمار را جای انسان می‌نشاند، از فهمِ فاجعه بازمی‌ماند و وقتی جان به عدد تقلیل می‌یابد، علم هم سکوت می‌کند.