آیا شایسته است که تا این حد ناتوان باشیم؟

آیا شایسته است که با این سطح از منابع طبیعی و استعدادها و نیروی های انسانی و تنوع اقلیمی و پیشینه تاریخی و فرهنگی، تا این حد ناتوان باشیم که اگر مثلا کره ای ها یا فرانسوی ها یا چینی ها و دیگران به ما خودرو یا لوازم خانگی یا قطعات یا سایر موارد مشابه را نفروشند اینطور به دست و پا زدن بیافتیم و بازار دچار هرج و مرج شود؟ هرچند تولید در این مملکت به دلایل موانع و مشکلاتی که بر سر راه آن وجود دارد کار بسیار مشکلی است و تولید کننده باید به اصطلاح کفش آهنین بپوشد و از هفت خوان رستم بگذرد تا بتواند تولیدش را به سرانجام برساند. اما در بین همه علل و عواملی که تقصیرها را برای این وضعیت می توانیم به گردن آنها بیاندازیم، نقش روحیه مصرف گرایی و تن به کارهای سخت ندادن و راحت طلبی نهادینه شده در جامعه را هم نباید دست کم بگیریم.در طول این سال ها چه بسیار تولیدکنندگانی که برای راحتی و سود بیشتر تولید خود را تعطیل کردند و بجای آن از شرکت های خارجی نمایندگی گرفتند و آنچه را که می توانستند تولید کنند و با تلاش به استانداردهای جهانی نزدیک کنند، از خارج وارد کردند و برای مصرف کننده هم اصلا مهم نبود که پولی که برای تولید این محصول صرف شده به جیب کارگر ایرانی می رود یا مثلا کارگر چینی و کره ای. اگر به تولید کالای ایرانی و مصرف آن به غیر از مباحث اقتصادی و سود و زیان شخصی از وجه حساسیت و غیرت ملی هم یک نگاه جمعی داشتیم، احتمالا امروز با وضعیت بهتری مواجه بودیم و تا این حد وابستگی نداشتیم که هر شرکت درجه چندمی در دنیا بتواند ما را تحت فشار قرار دهد.

@KnowledgePlus