فرض کنیم که اعلام شود از این تاریخ به بعد منبع تغذیه آزمایشگاهی یا تابلوی کنترل آسانسور یا دستگاه جوش یا کوره القایی یا سیستم نوبت دهی یا کنترلر آبیاری یا ساعت حضور و غیاب یا هر سیستم و محصول دیگری که در کشور تولید می شود به دلیل تحریم ها نمی توانیم از خارج وارد کنیم و دیگر به ما نمی فروشند. آیا این محدودیت مشکل حادی را برای ما ایجاد می کند و در کار خود در می مانیم و فعالیت های مرتبط با این محصولات تعطیل می شوند؟ واضح است که به دلیل تولید چنین محصولاتی در داخل پاسخ منفی است. حالا فرض کنیم که اعلام شود ورود کلیه قطعات الکترونیک و آی سی و ماژول های الکترونیکی یا مثلا ورود هر نوع اسیلوسکوپ، دستگاه های اندازه گیری پیشرفته یا حتی لپ تاپ و تبلت و گوشی موبایل و کامپیوتر و نظایر آن به دلیل تحریم ممنوع است. در این شرایط چطور آیا باز هم برای ما مشکلی ایجاد نمی شود؟ بر اساس این دو نوع مثال آیا تا به حال به این موضوع فکر کرده اید که با توجه به واقعیت های جاری و فارغ از تئوری هایی که حداقل در جایی که ما زندگی می کنیم کاربرد چندانی ندارند، هر چیزی را که ما خودمان بسازیم و هر نرم افزاری را که بنویسیم نوعی قدرت و حاشیه امن در اقتصاد ما ایجاد می کند و معضلاتی مانند تحریم کمتر روی اساس آنها اثر می گذارد؟ و در نقطه مقابل چیزهایی را که وارد می کنیم و معادل داخلی هم برای آنها وجود ندارد، برای ما جنبه گلوگاه پیدا می کنند و عدم تامین آنها می تواند منجر به فلج شدن برخی امور شود. البته بحث های مفصلی در این رابطه مطرح می شود که تولید "هرچیزی" توسط "هرجایی" به دلایل متعدد می تواند به صرفه و عقلانی و اقتصادی و حتی مقدور نباشد. مثل همان بحث معروف کشت هندوانه و آبی که بابت آن مصرف می شود، در اقلیمی که کمبود شدید آب در آن وجود دارد. اما حداقل در عرصه برق و الکترونیک موارد بیشماری هست که می توانیم بسازیم و انجام آنها فعلا روی زمین مانده است.

@KnowledgePlus