نوشتن برنامه های بزرگ بدون استفاده از فلوچارت یا شبه کد علاوه بر طولانی شدن فرایند کد نویسی، احتمال ایجاد خطا در خروجی برنامه را هم بالا می برد و عموما روش درستی نیست.
در همین رابطه یک گام فراتر این است که در هنگام نوشتن برنامه، فهرست کلیه متغیرهای تعریف شده را پیش روی خود داشته باشیم و همیشه حواسمان باشد که هر متغیر یا فلگ در هر مرحله چه وضعیتی دارد؟ یکی از عوامل ایجاد باگ و عملکرد ناصحیح در خروجی برنامه ها این است که متغیرهایی برای رفع نیاز تعریف می شوند، اما بعدا تعیین تکلیف این متغیرها توسط برنامه نویس فراموش می شود و بعد از کلی وقت گذاشتن برای رفع اشکال تازه متوجه می شود که فلان متغیر یا فلگی که جایی تعریف کرده و بعدا به حال خود رها شده، موجب چنین مشکلی شده است. یک روش برای جلوگیری از چنین خطاهایی این است که کلیه متغیرهای تعریف شده را جایی کنار هم یادداشت کنیم و در هر مرحله از برنامه نویسی این سوال را مد نظر داشته باشیم که الان هر متغیر در این مرحله چه وضعیتی دارد و آیا مقدارش تاثیری در این بخش از کد دارد یا نه.

@KnowledgePlus