☝️ سلول‌ها «حس لامسه» دارند؛ چرا داربست شما با آن‌ها صحبت نمی‌کند؟ 🤔

❌ یکی از بزرگ‌ترین اشتباهات در مهندسی بافت این است که داربست (Scaffold) را صرفاً یک «قالب سه‌بعدی» یا اسکلت بی‌جان برای نگه‌داشتن سلول‌ها تصور کنیم. اگر با این دیدگاه وارد آزمایشگاه شوید، پروژه‌ی شما پیش از شروع شکست خورده است! ❎

🪙 سلول‌ها پیش از آنکه تصمیم به تکثیر یا تمایز بگیرند، محیط اطرافشان را «لمس» می‌کنند. آن‌ها از طریق گیرنده‌های سطحی خود (مثل اینتگرین‌ها) به دنبال جایگاه‌های اتصال می‌گردند و میزان سفتی ماتریکس (Matrix Stiffness) را می‌سنجند. 🐰📺

⬆️⏰اگر یک سلول بنیادی مزانشیمی را روی داربستی قرار دهید که خواص مکانیکی اشتباهی داشته باشد یا فاقد سیگنال‌های بیواکتیو باشد، مسیر تمایز آن به کلی منحرف می‌شود؛ یا بدتر از آن، به دلیل عدم توانایی در اتصال، دچار مرگ سلولی برنامه‌ریزی‌شده (Anoikis) می‌گردد. 💀💀

💬 این گفتگوی بیومکانیکی خاموش که Mechanotransduction نام دارد، مرز بین یک «تکه پلاستیک آزمایشگاهی» و یک «بافت زنده و مهندسی‌شده» است. داربست ایده‌آل، یک شبیه‌ساز هوشمند ماتریکس خارج سلولی (ECM) است، نه فقط یک تکیه‌گاه فیزیکی. ✅

4️⃣1️⃣در ادامه این مسیر ۱۵ روزه، قرار است این پازل‌های پیچیده را کنار هم قرار دهیم تا به یک دیدگاه جامع و مهندسی‌شده برسیم.

💡 تا به حال در پروژه‌های کشت سلول سه‌بعدی یا مقالاتی که خوانده‌اید، با چالش عدم چسبندگی سلول به داربست یا مرگ سلولی مواجه شده‌اید؟ تجربه یا دلیل علمی آن را در کامنت‌ها برای ما بنویسید.

🌐مشاهده پست در اینستاگرام

✍️ معین علیزاده
🔡🔡🔡🔡🔡🔡🔡🔡🔡

🔗 به بنیان بپیوندید!
کانال تلگرامی بنیان 🧪
انجمن در تلگرام 🧬
انجمن در بسترهای دیگر 💬