دشمن را از دور باید دید، از دور باید شناخت؛ این غفلتی بود که آن روز کسانی که باید می‌دیدند، ندیدند.
در تهران هی گفته می‌شد و خبر می‌رسید که در منطقه‌ی کرمانشاه، در منطقه‌ی ایلام ـ بیشتر در این مناطق ـ دشمن مشغول آرایش نظامی است. آنجا که گفته می‌شد، سیاسیونی که مسئول کار بودند، انکار می‌کردند: می‌گفتند نه، چنین خبری نیست. تا وقتی تهران را بمباران کردند، روز ۳۱ شهریور ۵۹ چنین روزی بود که جنگ در واقع آغاز نشد ـ آن روز تهران بمباران شد. جنگ از پیش شروع شده بود. اگر مسئولانی که آن روز در رأس کار بودند ـ همان کسانی که بعد هم نشان دادند لیاقت اداره‌ی کشور را ندارند ـ می‌فهمیدند،تشخیص می‌دادند و آمادگی خود را بالا می‌بردند، نه خرمشهر آن‌جور می‌شد، نه قصرشیرین آن‌جور می‌شد، نه برخی از مناطق دیگر مرزی.