➖پاسخ علوم شناختی به ماجرای استعفاهای اخیر؛
🔻آیا آدمی به امید زنده است؟

▫️آدمی فقط وقتی ناامید نمی‌شود که شرایط سخت باشد؛ وقتی ناامید می‌شود که دیگر نتواند آینده‌ای متفاوت را تصور کند و تلاش خودش را مؤثر بداند. امید، حاصلِ باور به وجود یک مسیر و توانایی پیمودن آن است؛ وقتی هر دو تضعیف شوند، انگیزه هم فرسوده می‌شود.

▫️استعفاهای زنجیره‌ای را می‌توان از همین زاویه دید. یک ویدیوی استعفا فقط روایت خروج یک نفر نیست؛ در شبکه‌های اجتماعی می‌تواند به تجربه‌ای جمعی تبدیل شود. تکرار این روایت‌ها، مقایسه اجتماعی، سرایت هیجانی و سازوکار الگوریتم‌ها می‌تواند این احساس را تقویت کند که «همه در حال رفتن‌اند» و رفتن، از یک تصمیم فردی به یک گزینه‌ی قابل تصور برای دیگران تبدیل شود.

▫️امید را نمی‌توان با شعار ساخت. امید زمانی دوام می‌آورد که آدم‌ها در زندگی واقعی، اثر تلاش خود را ببینند، آینده را تا حدی قابل پیش‌بینی بدانند و احساس کنند صدایشان شنیده می‌شود. مسئله فقط بازگرداندن امید نیست؛ ساختن شرایطی است که امید دوباره بتواند باورپذیر شود.

📝دکتر سید علی موسوی، نویسنده و پژوهشگر

➕ جهت خرید شماره ۱۱ مجله خردورزی، به ادمین پیام دهید: @ErfanKhalilifar

📍مجله خردورزی:
@kheradvarzi_com