توی جامعه کسانی رو دیدم که برای پول سگ‌دو میزنن. صبح تا شب، شب تا صبح کار میکنن ولی باز به پول نمیرسن و تا آخر عمرشون برده این چرخه دویدن و نرسیدن میمونن

از طرفی کسانی رو دیدم که اصلا نمیدوئن، خیلی آروم زندگی میکنن و کار هاشون رو پیش میبرن. ولی مثل چی از در و دیوار واسشون پول میباره.

به شخصه به این نتیجه رسیدم که اگه پول هدف نهایی و تنها معیار تصمیم گیری باشه، اون موقع خودت رو توی یک چرخه ای میندازی که مدام باید بدوی و هیچوقت احساس نکنی به اندازه کافی داری.

پول وقتی ببینه تو برای چیز هایی ارزشمند تر از خودش تلاش میکنی، اون موقع بهت بها میده تا بهشون برسی.

خوبه که آدم توی مسیری که فکر میکنه درسته حرکت کنه. پول اگه قرار باشه خودش رو توی همون مسیر جا میده. این خیلی بهتره.

پ.ن: از وضعیت جامعه آگاهم، این بحث راجع به شرایط اقتصادی و مالی نیست، یک بحث و دیدگاه جداست.

@Kerniv