بخش دوم: چرا RISC-V



معماری ARM برخلاف x86-64 یه معماری بسته و انحصاریه که مال شرکت ARM انگلیسه ، یعنی جدا از این‌که داکیومنت و سورس‌های آزاد زیادی نداره، کلی هم داستان حقوقی و لایسنس داره ، هر شرکتی بخواد از این معماری استفاده کنه، باید حتماً پول بده و لایسنس بگیره، و خب طبیعیه که خود ARM هم هرجور دلش بخواد و با هر قانونی که بخواد بازی رو جلو ببره.


بعد از یه‌سری دعواهای حقوقی، شکایت‌ها و عوضی‌بازی‌های این شرکت، ایده‌ی داشتن یه معماری واقعاً آزاد جدی‌تر شد و پروژه‌های RISC دوباره اومدن وسط.


پروژه RISC مال دانشگاه برکلیه و ریشه‌هاش برمی‌گرده به دهه ۱۹۸۰ ، هدفش دقیقاً همون هدف ARM بود:
بیشترین بهره‌وری، با طراحی ساده‌تر، مصرف کمتر و سایز کوچیک‌تر.
پروژه‌های RISC I تا RISC IV بیشتر آکادمیک بودن؛ نه خیلی جدی گرفتنشون، نه توی بازار موفقیت خاصی داشتن ، اما وقتی RISC-V معرفی شد، داستان فرق کرد ، RISC-V اومد با این ایده که معماری پردازنده می‌تونه کاملاً باز، بدون لایسنس، بدون قفل حقوقی باشه ، هرکی می‌تونه پیاده‌سازیش کنه، تغییرش بده، توسعه‌ش بده و حتی تجاری‌ش کنه،
بدون این‌که مجبور باشه به یه شرکت خاص باج بده


همین آزاد بودن باعث شد RISC-V خیلی سریع از دانشگاه بیاد بیرون و وارد صنعت بشه؛ از میکروکنترلرهای ارزون گرفته تا سرور، HPC، و حتی پروژه‌های نظامی
نه چون الان از ARM قوی‌تره، بلکه چون کنترلش دست هیچ‌کس نیست. و این دقیقاً همون چیزیه که شرکت‌ها و دولت‌ها می‌خوان


@kernelSP
#RISC_V