البته یکی استاد فیلم سازی حرف درستی میزد


می‌گفت هنر های معاصر باید نشان دهنده چیزی در زمان معاصر باشه یا طبق خواسته و سلیقه آدم های معاصر


مردم زمان الان اینا رو میخوان پس اینا رو هم میگیرن

الان دیگه زمان زمان دهه هفتاد و شصت با نوازندگی های اقایان کلهر و مشکاتیان و خوانندگی شجریان و بنان و ایرج بسطامی نیست

الان زمان همین چهار تا خزعبل خوندن چند تا خواننده پاچه خوار پاپ ی هست ( صد رحمت به لس آنجلسی هایی که توی pmc پخش میشدن اونا خیلی قشنگ تر بودن دلم براشون تنگ شد) با چند تا رپ و هیپ هاپ خشن و موادی و تنفگ اسباب بازی و لات بازی های مصنوعی عه


نه مردم مردم دهه هفتاد و شصت اند
نه زمان زمان اون موقعس مخصوصا با این نفرت و عصبانیت نهفته در زمان حال ( واقعا کدوم آدمی حال داره با دلار ۱۰۰ تومن و سکه ۹۰ تومن و این گرونی و فساد و داغونی سنتی گوش بده و توی خلسه بره یا فیلم و سریال فلسفی ببینه)

پس مجبوریم که این دوران رو که دقیقا مثل اواخر دوران آلمان شرقی هست رو تحمل کنیم

تا این دیوار مسخره فرو بریزه و همه چیز بهتر بشه