اکثریت فیلم های ایرانی شدن یا کمدی دهه شصتی که همه تبلیغات و بازاریابیش روی دوش آهنگ های شماعی زاده و ابی و.... ست


یا جدی و دارک و اعصاب خورد کن زمان مدرن که یا از شدت پولداری و رفاه شخصیت ها داستان و فیلم به قول معروف اگزجره میشه ( زیاد از حد میشه و به قول ما overflow میشه و سر ریز میشه) یا از شدت فقر دچار این داستان میشه


انگار کارگردان ها اصلا مردم و زندگی عادی رو نمیشناسن و توی این دنیا نیستن اصلا درکی از زندگی عادی ندارند من حس میکنم این به خاطر اینکه اغلب این نویسنده ها و فیلمساز ها توی دهه شصت یه زندگی مثل فیلم های کمدی با آهنگ ها و رقص داشتن توی الان چون خیلی پولدار و مرفع اند دیگه درکی از زندگی عادی ندارند یا حتی فقر واقعی ! آنقدر که فقر رو وقتی میخوان نشون بدن با شیره و خونه کثیف و .... چیزایی که توی مستند ها و فیلم های قبلی نشون دادن هم اینا نشون میدن



به قول یه منتقد ما‌ چرا جز یکی دو تا فیلم درباره بچه ها کار فیلم نمیسازیم؟ یا درباره همین افغانی ها یا یه فیلم نیمه انتقادی به فرهنگ داغون و جامعه خراب خودمون ؟ تنها چیزی که یاد گرفتن و میسازن شیره و مواد کشیدن و زورگویی و لات بازی و پولداری و ورشکستی عه چیزایی که انگار با چسبیدن ویدیو های تلگرام بیرون زده


من واقعا دلم برای فیلم هایی مثل مادر ، مهمون مادر ، پدرسالار و یوسف پیامبر و فیلم های طنز دهه هشتاد و هفتاد تنگ شده

اون زمان مهران مدیری سیاستمدار ترین و باهوش ترین کارگران بود ( برعکس الان) و نقد و انتقاد هاشو در یک فیلمی که به ظاهر زمان شاهه و در روستایی به اسم برره هست می‌گفت

یا مثلا با ساخت یه ویدیو ۱ ساعته اونم فکر کنم شب یلدا که درباره یک خانواده بودن که ماهواره نگاه میکردن تمامی کانال ها و شبکه های ماهواره ای سیاسی و غیر سیاسی که رقیب صدا و سیما بودن اون زمان رو منهدم کرد
همشون رو منهدم کرد
جوری که بازدید هاشون از اون به بعد موشکی رو به سقوط بود


ولی الان همه چیز تبدیل شده به شیره و فتیش جنسی و آهنگ دهه شصتی