به قول یکی از رفقام، چین بهترین مدلو زده: اقتصادش رو سرمایه‌داری کرده تا رشد کنه، ولی از نظر اجتماعی و فرهنگی کامل سوسیالیست مونده.
یعنی آزادی بیان و اینترنت و رسانه؟

نه، ولی حمایت اجتماعی، خدمات، مسکن، درمان، آموزش؟ تا دلت بخواد.

آره سانسور و فیلترینگ و فشار هست. ولی وقتی یه کشور ۱.۴۸ میلیارد نفر جمعیت داره، با کلی قوم و مذهب و زبان و اختلاف، نمی‌تونه بی‌در و پیکر باشه. باید یه جوری جمع و جور بشه بلاخره اینم فقط با کنترل شدید و سال‌ها مهندسی اجتماعی و فرهنگی ممکنه. چین اینو فهمید چون تاریخ چین همیشه همین بوده یعنی اتحاد همه اقوام و استان ها و روی کار آوردن یک حکومت اقتدارگرا و قدرتمند ولی بقیه اینو نمی‌فهمند و فکر میکنن مدل حکومتی خودشون که برای یک کشور تقریبا یک دست هست بهترینه .

ولی چین فقط سرکوب نمی‌کنه، یه‌سری کارای درست هم کرده که غربیا حتی به خوابشم نمی‌بینن:


---

🔹 درمان همگانی:
۹۵٪ جمعیتش بیمه درمانی دارن. تو روستا هم بری، یه حداقل خدماتو داری. نه مثل ایران که باید کلیه‌تو بفروشی تا عملت کنن. ( به جمعیت یکم فکر کنید)

🔹 حمایت از خانواده:
الان که جمعیت داره کم میشه، داره برای بچه‌دار شدن پول میده. بعضی جاها برای بچه دوم و سوم، تا ۱۵۰۰ دلار کمک می‌کنه. مرخصی زایمان تا ۵ ماه. مسکن ارزون برای خانواده‌هایی که چندتا بچه دارن.

🔹 مسکن دولتی و ارزون:
اجاره‌رو دولت تنظیم می‌کنه. واحدهای دولتی داره که مخصوص کارگر، دانشجو، زوج‌های جوونه. وام خرید مسکن با سود پایین میدن. مثل اینجا نیست که یه آدم مجرد تا ۴۵ سالگی اجاره‌نشینه.

🔹 آموزش:
۹ سال آموزش اجباری و مجانیه. دانشگاه گرونه؟ نه مثل آمریکا. واسه فقیرها وام بدون بهره یا کمک‌هزینه داره.

🔹 حمل‌ونقل و انرژی:
مترو و اتوبوس تو خیلی از شهرها ارزونه. برق و گاز و آب برای فقرا یارانه داره. تو بحران کرونا غذا و پول پخش می‌کردن، نه توییت.


---

چین فقط با فشار حکومت نکرده. با خدمات واقعی، با سیاست‌های درست، با کنترل قیمت، با ساختن زیرساخت، با جدی گرفتن خانواده و کارگر و آموزش، تونسته سیستمش رو بچرخونه.

اینه فرقش با کشورهای دیگه:
آزادی نمی‌دن، ولی تو رو ول نمی‌کنن. شکم‌تو سیر می‌کنن، سقف بالا سرت هست، دکتر مجانی داری، مدرسه مجانی داری.

پس فقط به سانسورش نگاه نکن. اونم هست، اما اون طرف معادله هم هست.
این کشورو نه با شعار، نه با فیلترشکن، بلکه با ساختن کشیده بالا.

بازم عمیق تر نگاه کنید اون استان هایی که یکدست و باسواد و کنترل شده شدن قوانین سختگیرانه کم کم داره برداشته میشه ، مثل دسترسی به اینترنت آزاد حتی


حکومت چین شاید سخت‌گیر و دیکتاتوری باشه، قبول. ولی واقعیت اینه که تونست کشورو از اون فاجعه‌ی کامل دوران مائو – قحطی بزرگ، انقلاب فرهنگی، و فلاکت اقتصادی بعد از جنگ جهانی و استعمار – جمع کنه و برسونه به جایی که امروز یه رقیب جدی و ترسناک واسه آمریکاست، مخصوصاً از نظر اقتصادی.

تا قبل از ۱۹۷۸، چین یه جهنم فقر و عقب‌موندگی بود. ولی حزب کمونیست، مخصوصاً بعد از دنگ شیائوپینگ، مسیرو عوض کرد. درهای اقتصاد رو باز کرد، بازم نه آزاد، بلکه کنترل‌شده. رشد تولید ناخالص داخلی چین از اون موقع تا الان، بعضی سال‌ها بیش از ۱۰٪ بوده. کشوری که روزی مردمش نون خشک نداشتن، الان کارخانه‌ی دنیا شده.

مردمش؟ شاید آزادی سیاسی نداشته باشن، ولی از نظر معیشتی، زیرساخت، خدمات اجتماعی، امنیت شغلی و امید به آینده، اکثراً راضی‌ان. چون توی واقعیت، خیلیا آزادی توییتر نمی‌خوان، یه زندگی پایدار، درمان، مدرسه خوب و مسکن می‌خوان. چین اونارو داده.

حالا هر کی خوشش بیاد یا نیاد، حقیقت اینه:
یه دیکتاتوری هوشمند، اگه نخواد بچاپه و به‌جاش بسازه، می‌تونه از خاکستر قحطی، یه ابرقدرت بسازه. چین الان دقیقاً همینه.