سخنی با اساتید محترم
از اسفند ۱۴۰۴، مسیری دشوار را آغاز کردیم. شروع ناگهانی جنگ و به تبع آن، سه ماه قطعی اینترنت و فشارهای روانی ناشی از آن، زندگی و تحصیل ما را در وضعیتی بی‌سابقه قرار داد. از دی‌ماه تا اردیبهشت، ما دانشجویان نه تنها درگیر فرآیندهای آموزشی، که در محاصره بحران‌های پی‌در‌پی بودیم؛ بحرانی که به مدت پنج ماه فرسایش روانی شدیدی را به ما تحمیل کرد و متأسفانه هنوز هم سایه‌ی بلاتکلیفی آن بر زندگی‌مان سنگینی می‌کند.
در این شرایط، توان ذهنی و تمرکز ما دیگر مانند گذشته نیست. از همین‌جا لازم می‌دانم مراتب قدردانی عمیق خود را از آن دسته از اساتید بزرگوار ابراز کنم که با درک شرایط بحرانی، یاری‌گر ما در این مسیر بودند و با نگاهی انسانی، باری از دوشمان برداشتند.
اما در عین حال، گلایه‌ای دارم از برخی اساتید که علی‌رغم آگاهی از این فشارهای جانکاه، نه تنها همراهی نکردند، بلکه با سخت‌گیری‌های مضاعف، بار روانی غیرقابل‌تحملی را بر ما تحمیل نمودند. امیدوارم در قضاوت‌های آموزشی خود، معیارهای انسانی را نیز در نظر بگیرند تا وجدانشان آسوده باشد.
امید که با درک متقابل، این دوران سخت را پشت سر بگذاریم و به شرایطی بهتر دست یابیم.
انجمن علمی علوم کامپیوتر