📖 بخشی از کتاب چهار هزار هفته

سیمون دو بووار در سرگذشت خودش از بی‌نهایت اتفاق تصادفی حرف می‌زند که همه‌شان دست به دست هم دادند تا او، سیمون شود:
اگر در اتاقی که کار می‌کنم، بعد از ناهار خوابم ببرد، گاهی با حس شگفتی کودکانه‌ای از خواب بیدار می‌شوم و می‌پرسم: چرا من خودم هستم؟ آن‌چه شگفت‌زده‌ام می‌کند، این حقیقت است که من، همین‌جا، همین لحظه، غرق همین زندگی‌ام؛ نه زندگی دیگری. چه اتفاقی باعث این موضوع شده؟
در حرف‌های دو بووار یک معنای تسلی‌بخش پنهان است: با این‌که هیچ‌کدام از ما ذره‌ای کنترل روی اتفاقات نداشتیم، هرکداممان دقیقا به همین نقطه از زندگی رسیده‌ایم. شاید دست‌کم همین ارزشش را داشته باشد که فکر کنیم وقتی آینده‌ی پیش‌بینی‌ناپذیر از راه برسد، توانش را داریم که با آن روبه‌رو شویم. و لازم هم نیست چنین کنترلی را بخواهیم؛ چون هر چیزی که در زندگی برایتان ارزشمند است، حاصل همان اتفاقات پیش‌بینی‌نشده‌ای‌ست که هیچ‌وقت خودتان انتخابشان نکرده بودید.

🎯 این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم؟
به همه‌ی کسانی که یک لیست پایان‌ناپذیر از کارها دارند و از خودشان انتظار دارند صددرصدش را تیک بزنند؛ و همین انتظار، اضطراب را در وجودشان انباشته کرده.
در بخش پایانی کتاب هم برکمن مهارت‌هایی را به ما یاد می‌دهد که چطور از توهم کنترل کامل زمان رها شویم و زندگی آرام‌تری داشته باشیم.

کارگروه کاو این کتاب را با ترجمه‌ی کیمیا فضایی، از نشر میلکان، به شما پیشنهاد می‌کند.🤍

#معرفی_کتاب