من مدتی‌ست دیگر شبیه خودم نیستم؛
انگار چیزی درونم بی‌صدا خاموش شده و من فقط دارم روزها را به دوش می‌کشم.
نه دلم می‌خواهد کسی نجاتم بدهد،
نه می‌توانم به چیزی فکر کنم،
نه چیزی را احساس کنم،
نه می‌خواهم جایی بروم،
نه معاشرتی داشته باشم و نه حتی حوصله‌ی توضیح دادنِ این همه درد را دارم.