کانون دانشجویان

#ارسالی
حضور پزشکیان در مراسم آغاز سال تحصیلی دانشگاه‌ها در دانشگاه بهشتی تهران

پاسخ دانشجویان دانشگاه بهشتی به حضور مسعود پزشکیان در دانشگاه جای قاتل در دانشگاه نیست

دانشگاه پادگان نیست؛
دفاع از آزادی‌های دانشگاهی

اعلام تشکیل «کارگروه ویژه پوشش دانشجویان» در دانشگاه تهران، نگرانی‌ها درباره افزایش محدودیت‌ها و گسترش نظارت بر زندگی دانشجویان را برانگیخته است.

نویسندگان مقاله تأکید می‌کنند که مسئله فقط نوع پوشش نیست، بلکه به سیاست‌های انضباطی، احضارها، احکام و اخراج دانشجویان و محدودشدن آزادی‌های دانشگاهی مربوط می‌شود.

دانشگاه همواره یکی از کانون‌های آگاهی اجتماعی، تفکر انتقادی و رشد علمی بوده است. از این رو، گسترش نظارت بر انتخاب‌های شخصی دانشجویان می‌تواند استقلال دانشگاه و امکان فعالیت آزادانه فکری و اجتماعی را تحت تأثیر قرار دهد.

دانشگاه پادگان نیست و رسالت آن تربیت انسان‌های اندیشمند و مستقل است، نه تحمیل الگوهای رفتاری؛

نویسندگان با تأکید بر حق دانشجویان برای برخورداری از آزادی اندیشه و کنشگری اجتماعی، خواستار حفظ استقلال دانشگاه و ایستادگی در برابر محدودیت‌های آزادی‌های دانشگاهی هستند.

⚫️ششمین سالگرد پرواز خسروِ آواز استاد محمدرضا شجریان 🖤
۱۷ مهر ۱۴۰۵

شش سال از رفتنت گذشته است،
اما ما هرگز با تو خداحافظی نکرده‌ایم!
رفته‌ای اما صدایت هنوز در جانِ وطن جاری‌ست...
تو زنده‌ای و ما با همچنان با صدای ‌آسمانی و زلالت نفس می کشیم و از چشمه‌ی پاکِ نگاهت می‌نوشیم!

شش سال گذشته و هنوز این سه‌گانی ناقابلم را به یادت زمزمه می کنم:
نام او نه فقط با موسیقی، که با آزادگی گره خورده است. مردی که به بسیاری آموخت استاد بودن به هنر نیست، به رسم است؛ رسمِ مردم‌داری، شرافت و ایستادن در سمت درست تاریخ.
یادش گرامی؛ صدایی که خاموش نشد و در حافظه مردم ایران ماندگار ماند.
بیدادگران در اوجِ پَستی،
مُردند و هنوز در دلِ ما؛
تو زنده‌تر از همیشه هستی!

«یک جمله از دانشگاه من»

دانشگاه بدون دانشجو، دانشگاه نیست.

ماه‌هاست که تعلیق، اخراج، ممنوعیت ورود و محرومیت از تحصیل، زندگی دانشجویان را تحت تأثیر قرار داده است.
در برابر سرکوب و اخراج دانشجویان سکوت نخواهیم کرد و این برخوردها را بی‌پاسخ نخواهیم گذاشت.
پیگیری حقوق دانشجویان، ثبت جنایتی که در حق دانشجویان در این چند ماه شده است، ادامه می‌دهیم. چرا که دانشگاه و خیابان از هم جدا نیستند.

«یک جمله از دانشگاه من» فرصتی است برای شنیده‌شدن روایت سرکوب و وحشی‌گری های حکومتی که دانشگاه را خطر سقوط خود میداند.

در شرایطی که میخواهند صدا را خاموش کنند تو صدا باش و از دانشگاهت بنویس

بیانیه اعتراضی جمعی از دانشجویان دانشکده حکمرانی خطاب به مسئولین دانشکده

دانشکده‌ای که قرار بود نماد اصلاح ساختارهای کشور باشد، خود زیر چرخ‌های تصمیمات محفلی آقایان ذبح شد! انحلال چراغ‌خاموش و ادغام اجباری دانشکده حکمرانی، تنها یک تغییر سازمانی نیست؛ بلکه لگدمال کردن عمر، جوانی و اعتماد صدها دانشجوی نخبه‌ای است که با وعده توسعه کشور پا به این میدان گذاشتند.

چگونه است که عنوان پرطمطراق حکمرانی برای رزومه‌سازی و مصادره به مطلوب شما اعتبار دارد، اما وقتی نوبت به آینده تحصیلی، سهمیه استعداد درخشان دکتری و سرنوشت شغلی دانشجویان می‌رسد، با یک تصمیم لاابالی صورت‌مسئله را پاک می‌کنید؟ ما دانشجویان سرگردان حکمرانی این اجتناب از مسئولیت را نمی‌پذیریم. گوشت دانشکده حکمرانی را خوردید، اما مطمئن باشید استخوان‌هایش در گلویتان گیر خواهد کرد. ما خواستار پاسخگویی شفاف ریاست دانشکده، ریاست دانشگاه و اعضای کارگروه کارشناسی مرتبط با ادغام (هضم آهسته) این دانشکده در دانشکده مدیریت دولتی و علوم سازمانی دانشکدگان مدیریت هستیم. آینده ما و زمان از دست‌رفته‌مان، کارزار بازی منچ سیاسی شما نیست!

🔥 عشق را نمی‌توان به دار کشید؛
🔥 فریاد نسلی در برابر مرگ؛
🔥 غم‌انگیزترین عقد تاریخ؛

شب آغاز یک زندگی و صبح، پایان آن... 💍🖤

می‌گویند داستان شیرین و فرهاد یکی از بزرگ‌ترین تراژدی‌های عاشقانه این سرزمین است؛ اما گاهی واقعیت، از افسانه هم فراتر می‌رود.
«مهشاد» در شبی که می‌دانست صبح چه سرنوشتی در انتظارش است، دست در دست «علیرضا» گذاشت و پیمان عشق بست.
این فقط یک عقد نبود؛
ایستادن عشق در برابر مرگ بود.
تصویری از شجاعت و امید؛ از انسانی که حتی در تاریک‌ترین لحظه، از انتخاب عشق دست نکشید.
این نسل، نسلی است که حتی در سایه چوبه‌دار، عشق و امید را فراموش نمی‌کند؛ نسلی که در برابر تاریکی، چراغی روشن می‌کند.

افسانه‌ها را دیگر فقط نمی‌خوانیم؛
گاهی خودمان آنها را می‌سازیم. 🖤🔥

#ارسالی
اعتراض دانشجویان دانشگاه جندی شاپور دزفول به کیفیت غذای سلف این دانشگاه

گزارش‌های دریافتی از دانشجویان دانشگاه جندی‌شاپور دزفول، در اعتراض به کیفیت غذای سلف، با چیدن سینی‌های غذای خود در کنار یکدیگر روی زمین.
دانشجویان نارضایتی خود را از وضعیت غذای ارائه‌شده در این دانشگاه به نمایش گذاشتند.

#ارسالی
وضعیت نامناسب خوابگاه‌های سطح شهر دانشگاه تهران

مشکلات خوابگاه‌های دانشگاه تهران به کوی محدود نیست. گزارش‌های دانشجویان از کمبود امکانات، فرسودگی ساختمان‌ها و شرایط نامناسب بهداشتی در خوابگاه‌های سطح شهر حکایت دارد.

در خوابگاه بهنام، تنها پنج حمام و یک ماشین لباس‌شویی برای حدود ۲۶۰ دانشجو وجود دارد و مشکلاتی مانند خرابی تجهیزات، کثیفی حمام‌ها و بوی فاضلاب گزارش شده است.

در خوابگاه اسکو نیز خرابی کولر و شوفاژ، مشکلات آب گرم و سرویس‌های بهداشتی، خرابی ماشین لباس‌شویی و برخی یخچال‌ها و گرفتگی چاه‌ها از مشکلات دانشجویان عنوان شده است.

در قدس ۱، دانشجویان از اسکان در اتاقی بدون پنجره که پیش‌تر انباری بوده و همچنین ضعف اینترنت و نبود آنتن تلفن همراه گلایه دارند.

خوابگاه حافظ نیز با وجود قدمت بالا، همچنان با مشکلات نظافت، سرویس‌های بهداشتی و آشپزخانه مواجه است.

تداوم این شرایط، ضرورت رسیدگی فوری و پاسخ‌گویی مسئولان دانشگاه درباره وضعیت رفاهی و بهداشتی محل زندگی دانشجویان را بیش از پیش نشان می‌دهد.

#ارسالی
مشکلات جدی خوابگاه‌های دانشگاه تهران در آغاز سال تحصیلی

هم‌زمان با آغاز سال تحصیلی، گزارش‌های دانشجویان از وضعیت نامناسب بهداشتی، رفاهی و خدماتی خوابگاه‌های دانشگاه تهران حکایت دارد.

در خوابگاه چمران، نبود پزشک و آمبولانس، فاصله طولانی حرکت اتوبوس‌ها، نامناسب بودن سیستم سرمایشی و مشکلات دیگری گزارش‌شده است. خرابی کولر، یخچال و ماشین لباس‌شویی نیز زندگی روزمره دانشجویان را دشوار کرده است. در ساختمان ۷۰ این خوابگاه، چکه‌کردن سقف، بوی فاضلاب، گرفتگی چاه‌ها و حضور حشرات از جمله سوسک و هزارپا گزارش شده است.

در کوی دانشگاه نیز دانشجویان از گردوغبار و وجود حشرات در اتاق‌ها، خرابی تجهیزات سرمایشی و یخچال‌ها و همچنین قیمت بالای برخی کالاهای عرضه‌شده در فروشگاه‌های طرف قرارداد دانشگاه گلایه دارند.

این مشکلات در شرایطی ادامه دارد که دانشجویان هم‌زمان با فشارهای اقتصادی، معیشتی، صنفی و انضباطی روبه‌رو هستند و گزارش‌هایی از بازگشت گشت‌های ارشاد و حجاب‌بانان نیز منتشر شده است

تداوم این شرایط، ضرورت پاسخ‌گویی مسئولان دانشگاه و رسیدگی فوری به وضعیت بهداشت، رفاه و امنیت زندگی دانشجویان را بیش از پیش آشکار می‌کند.

دانشگاه‌ها باز شده‌اند، اما دانشگاه زنده نیست؛ زیر سایه تعلیق، اخراج و سرکوب نفس می‌کشد.

صندلی‌های خالی دانشگاه فقط غیبت دانشجو نیست؛ جای کسانی است که با حکم تعلیق، محرومیت و اخراج از حق تحصیل کنار گذاشته شده‌اند.
دانشجویانی که بازگشته‌اند هم هر روز با تهدید کمیته‌های انضباطی، احکام معلق، تذکرهای اجباری و فضای امنیتی روبه‌رو هستند.
🗣 دانشگاه را به جایی تبدیل کرده‌اند که دانشجو به‌جای فکر کردن به درس و آینده، نگران احضاریه، تعلیق و محرومیت باشد.
⚠️ وقتی پاسخ مطالبه‌گری «تعلیق» باشد و هزینه حرف زدن «اخراج»، دیگر نامش مدیریت دانشگاه نیست؛ حذف صدای دانشجوست.
❓دانشگاه قرار بود خانه علم باشد یا پادگان سکوت؟

پیام روشن است: یا سکوت کن، یا حذف شو.