کسانی که به ما زخم زده‌اند، به‌جای آنکه احساس گناه کنند، در واقع غالباً از ما متنفر می‌شوند؛ چراکه آن‌ها را به یاد پستی و فرومایگی خودشان می‌اندازیم.

از کتاب «روان‌گری و ببرهایی که برای عصرانه می‌آیند» «مدرسه زندگی» (آلن دوباتن)

1991 @kafiha