دیدن بعضی آدم‌ها، صدای اضافه‌ی دنیا رو کم می‌کنه.
کسانی که بعد از رفتنشون مجبور نیستی خودت و حرف‌هات رو بازجویی کنی و بیفتی توی دامِ نشخوار فکری.
همون‌هایی که با حرف‌هاشون نیش نمی‌زنن، لازم نیست حواست به تک‌تک کلماتت باشه و می‌تونی کنارشون خودِ خودت باشی.

کسانی که کنارشون لازم نیست از خودت مراقبت کنی؛ چون می‌دونی قرار نیست چیزی از تو، علیه خودت استفاده کنن.

آدمایی که رفاقت رو به کنجکاوی، قضاوت و نقل قول تبدیل نمی‌کنن.

💬شی وا

1991 @kafiha