📌دیوید رابسون (Robson) یه کتاب خوندنی داره به اسم «تله هوش» که کل ایدهش حول یه سوال آزاردهنده میچرخه؛ ”چرا بعضی آدمهای خیلی باهوش، تحصیل کرده و موفق، گاهی تصمیمهایی میگیرن که آدم میمونه چطور ممکنه همچین مغزی چنین سوتیای بده!؟“
و جوابش برخلاف چیزیه که دوست داریم باور کنیم و اون هم اینکه:
هوش بالا، الزاما جلوی حماقت رو نمیگیره و اتفاقا بعضی وقتها حتی ابزار بیشتر و بهتری برای توجیه حماقت به آدم میده.
حالا یعنی چی!؟
📌رابسون به مجموعهای از پژوهشها اشاره میکنه که نشون میدن آدمهای باهوش و تحصیلکرده هم مثل بقیه درگیر ”سوگیریها“ میشن، منتهی اونها یه فرق مهم دارن؛
- باهوشها وقتی یه چیزی رو از قبل دوست دارن باور کنن، میتونن استدلالهای پیچیدهتر و شیکتری برای دفاع از همون باور بسازن.
📌مثلا یه آدم با بهره هوشی متوسط ممکنه بگه؛
"حس میکنم این حرف درسته"
منتهی یه آدم خیلی باهوش
میتونه دو ساعت؛
داده، نمودار، مثال و استدلال ردیف کنه تا آخرش ثابت کنه چیزی که از اول دلش میخواسته درست باشه، درست بوده!…
📌 رابسون میگه؛ بیشتر دونستن همیشه به معنی بهتر فکر کردن نیست و از یه خطایی نام میبره به نام "خطای موسی" که توی اون؛
از آدمها میپرسن:
موسی از هر حیوان چند تا با خودش سوار کشتی کرد؟
ِو خیلیها سریع جواب میدن؛ دوتا✌🏻.
درحالیکه اصلا حضرت موسی نبود؛
نوح بود!
منتهی؛ چرا متوجه نمیشیم!؟
چون جمله روان و آشناست و مغز بهجای اینکه تک تک اجزائش رو چک کنه، میگه؛ "آره آره، داستان کشتی و حیوانات رو میشناسم، بعدی...!"
📌 در نتیجه؛ ممکنه حافظه قویتری داشته باشی، سریعتر تحلیل کنی و بهتر حرف بزنی، منتهی اگه بلد نباشی به فکر خودت شک کنی، همین تواناییها میتونن کمک کنن با "اعتمادبهنفس بیشتری اشتباه کنی" و بیفتی تو دام نبوغت…
📌چیزی که آدمهای واقعا خردمند رو از صرفا باهوشها جدا میکنه، فقط IQ نیست!چیزهایی مثل فروتنی فکری، تحمل ابهام، آمادگی برای عوض کردن نظر و پرسیدن ”نکنه من اشتباه میکنم؟“ هستن…
و مخلص کلام اینکه؛
"واسه اینکه کمتر گول بخوری،
فقط لازم نیست بیشتر بدونی و بهتر تحلیل کنی!
یه وقتهایی باید بلد باشی به دونستههای خودت هم گیر بدی و شک کنی تا نشی باهوشِ پر از اشتباه."
💬Dr.amani
Lidia @kafiha