سآرا

چیزی که زندگی به من یاد داده اینه که تا جای ممکن برای آرزوهام تواناییم رو بالا ببرم و تلاش کنم ولی بعضی وقت‌ها ممکنه اون توانایی کامل نشه (تلاش میکنی و نتیجه نمیگیری..) پس ناراحت میشی، به همه شکایت میکنی، با خدا درگیر میشی در آخر میرسی به یه نقطه.. بنظرم اون نقطه نقطه‌ی امن آدمه ولی جای خیلی سختیه چون باید اول تصمیم به رهایی بگیری و گرفتن این تصمیم اصلا آسون نیست..
حالا که تصمیم گرفتی، باید بهش عمل کنی و اون مسیر رو رها کنی.
یه مدت ممکنه دچار ناراحتی یا حتی افسردگی بشی چون رها کردن تاوان داره. ولی وقتی رها کنی؛ آزاد میشی، دنبال مهارت‌ها و کارهای دیگه میری و میبینی که چقدر دنیا وسعیه و چقدر دامنه‌ی افکارت کوچیک بوده..
بعد مدتی انگار یه داستان جدید توی زندگیت باز میشه و یهو به خودت میگی کاشکی زودتر رها کرده بودم. ولی یجایی توی قلبت میدونی که اگه مسیر قبلی رو نمیومدی و با شکست روبه‌رو نمیشدی حالا اصلا اینجا نبودی!

بچه‌ها یه جمله‌ی کلیشه‌ای رفته رو مخم،
بنظر شما آدمیزاد باید اندازه توانایی هاش آرزو کنه، یا باید زور بزنه توانایی‌هاش رو در حد آرزوهاش بالا ببره؟

فکر کنم روزای آخریه که باید از کلاس‌های حضوری ترم سوم لذت ببریم.

مرسی از استاد مدیریت مالی که با حل یه مثال از بودجه نقدی خستگیه تا آخر روز رو تأمین کرد🩼📑

زندگی به عنوان یه دختر بهم خیلی فشار میاره.
همزمان ریمل، کانسیلر و روغن آرگانم تموم شده؛ کلی لباس توی کمده ولی هیچوقت لباس ندارم، صبح به صبح باید آرایش کنم، لاک ناخنم رو فراموش نکنم و هر روز نیم ساعت جلوی آینه با مقنعه‌م درگیر باشم‌.
واقعا دیگه نمیتونم🤣😭

Stay patient and trust the process.

Life is what happens when you’re busy making other plans.

خدایا صبرش از من، پایان خوشش از تو.
همون غیر ممکنی رو ممکن کن که فقط از
دست تو بر میاد..

آدم‌ها وقتی از چشمت میفتن زشت‌تر میشن.