PSR J1719−1438 b. @findthebeach

این جرم آسمانی حدود ۳۹۰۰ سال نوری از زمین فاصله داره و در سال ۲۰۱۱ کشفش رو اعلام کردند. چیزی که اون رو خاص می‌کنه، احتمال منش عجیبشه: ممکنه چیزی که امروز به‌عنوان یک جرم سیاره‌مانند می‌شناسیم، در واقع بقایای ستاره‌ای باشه که بخش بزرگی از موادش رو از دست داده.
جرم مرکزی این منظومه، یک تپ‌اختر میلی‌ثانیه‌ای به نام PSR J1719−1438 است. تپ‌اخترها نوعی ستاره‌ی نوترونی‌اند؛ اجرامی فوق‌العاده متراکم که معمولاً
از بقایای هسته‌ی ستاره‌ های پرجرم پس از پایان عمرشان به وجود میان.
این تپ‌اختر تقریبا هر ۵.۸ میلی‌ثانیه یک بار می‌چرخه؛ یعنی حدود ۱۷۳ دور در ثانیه.
چرخش سریع و تابش منظمش به اخترشناسان اجازه می‌ده زمان رسیدن پالس‌های رادیویی رو با دقت بسیار بالایی اندازه بگیرن. همین دقت برای کشف همراهش اهمیت اساسی داشت.
همراهش چطور ممکنه از یک ستاره باقی مونده باشه؟ پژوهشگران پیشنهاد کرده‌اند که این جرم احتمالا در گذشته بخشی از یک سامانه‌ی دوتایی بوده؛ یعنی دو جرم ستاره‌ای به دور یکدیگر می‌چرخیدند.
در چنین سامانه‌ای، گرانش تپ‌اختر می‌تونه مواد ستاره‌ی همراه رو به‌تدریج به سمت خودش بکشه.
اگر این فرایند ادامه پیدا کنه، ستاره‌ی همراه بخش بزرگی از لایه‌های بیرونی خودش رو از دست می‌ده و فقط هسته‌ی بسیار متراکم آن باقی می‌مونه.
یکی از فرضیه‌های اصلی اینه که PSR J1719−1438 b بقایای چنین ستاره‌ای باشه؛ جرمی که در جریان تکامل منظومه، بخش زیادی از موادش رو از دست داده. این توضیح در پژوهش‌های مربوط به منشأ این سامانه بررسی شده، اما جزئیات دقیق شکل‌گیری‌اش هنوز کاملا قطعی نیست.
چرا بهش "سیاره‌ی الماسی" می‌گن؟
برآوردها نشون می‌دن چگالی اون دست‌کم حدود ۲۳ گرم بر سانتی‌متر مکعبه؛ یعنی بیش از ۲۰ برابر چگالی آب.
پژوهشگران با توجه به چگالی بالا و منشأ احتمالی‌اش پیشنهاد کرده‌اند که این جرم ممکنه مقدار زیادی کربن و اکسیژن داشته باشه و بخشی از کربن آن تحت فشار شدید به ساختار بلوری تبدیل شده باشه.
این جرم به تپ‌اختر مرکزی‌اش فوق‌العاده نزدیکه.
ویژگی مقدار تقریبی. فاصله از زمین ۳۹۰۰ سال نوری.
جرم بیش از ۳۸۰ برابر جرم زمین.
فاصله از تپ‌اختر حدود ۶۰۰ هزار کیلومتر.
مدت یک دور گردش ۲ ساعت و ۱۰ دقیقه
چگالی تخمینی بیش از ۲۳ گرم بر سانتی‌متر مکعب.
سال کشف ۲۰۱۱.
این اعداد از داده‌های ثبت‌شده در آرشیو سیاره‌های فراخورشیدی ناسا و پژوهش‌های مربوط به این سامانه گرفته شده‌اند؛ جرم و چگالی به‌ویژه با عدم‌قطعیت‌هایی همراه‌اند.
برای درک فاصله‌ی مداریش، فاصله‌ی متوسط زمین تا ماه حدود ۳۸۴ هزار کیلومتره. یعنی فاصله‌ی این جرم از تپ‌اختر تقریبا یک‌ونیم برابر فاصله‌ی زمین تا ماهه؛ با این تفاوت که تپ‌اختر یک ستاره‌ی نوترونی فوق‌العاده متراکم و پرانرژیه.
و کل مدارش فقط کمی بیشتر از دو ساعت طول می‌کشه.
آیا واقعا یک سیاره‌ست؟ جرم این همراه تقری بابا جرم مشتری قابل مقایسه‌ست، اما چگالی بسیار بالایی داره و احتمال می‌دن بقایای یک ستاره‌ی همراه باشه.
به همین دلیل، برخی پژوهشگران آن را بیشتر شبیه یک کوتوله‌ی سفیدِ بسیار کم‌جرم و باقی‌مانده می‌دونن تا سیاره‌ای که به شیوه‌ی معمول از دیسک گاز و غبار اطراف یک ستاره شکل گرفته باشه.
با این حال، در کاتالوگ‌های سیاره‌های فراخورشیدی با نام PSR J1719−1438 b ثبت شده. نام‌گذاری به‌تنهایی به این معنا نیست که منشأ آن دقیقاً مانند زمین یا مشتری بوده.