‍ کشف شواهدی از قدیمی‌ترین بوسه جهان؛ انسان‌ها ۴۵۰۰ سال پیش هم یکدیگر را می‌بوسیدند

اولین سابقه بشر در مورد بوسیدن به حدود ۴ هزار و ۵۰۰ سال پیش در خاورمیانه باستان بازمی‌گردد. این عمل در برخی از نخستین جمعیت‌های ساکن میان‌رودان انجام می‌شده و در متون باستانی از ۲ هزار و ۵۰۰ سال قبل از میلاد ثبت شده است.

در متون کهن میان‌رودان به چشم می‌خورد که بوسیدن عملی ویژه زوج‌های متاهل بوده است، هرچند به عنوان بخشی از خواسته‌های افراد مجرد در زمان عاشقی نیز دیده می‌شده است.
اگرچه تحقیقات نشان داده که بوسیدن دوستانه یا خانوادگی یک رفتار مشترک بین انسان‌ها در طول زمان و جغرافیا بوده است، با این حال بوسیدن عاشقانه یا جنسی از نظر فرهنگی پدیده‌ای جهانی محسوب نمی‌شود.

محققان نمی‌دانند که بوسیدن، به عنوان بخشی از صمیمیت عاشقانه، برای اولین بار از کدام فرهنگ سرچشمه گرفته است. یک فرضیه پیشین اولین شواهد بوسیدن را در هند امروزی در ۳ هزار و ۵۰۰ سال پیش بدست آورده بود اما تحقیقات تازه رواج بوسیدن را هزار سال عقب‌تر برده‌ اند.

دکتر ترولز پانک آربل، کارشناس تاریخ پزشکی در میان‌رودان در دانشگاه کپنهاگ دانمارک، می‌گوید: «بوسیدن را نباید به عنوان یک رسم در نظر گرفت که منحصرا از یک منطقه نشات گرفته و از آنجا گسترش یافته، بلکه به نظر می‌رسد که در چندین فرهنگ باستانی در طول چندین هزار سال انجام شده است.»
آقای پانک آربل اضافه می‌کند: «در میان‌رودان باستان، که از فرهنگ‌های نخستین بشری در عراق و سوریه کنونی است، مردم به خط میخی روی لوح‌های گلی می‌نوشتند. هزاران عدد از این لوح‌های گلی تا به امروز باقی مانده‌اند و حاوی نمونه‌های روشنی هستند که بوسیدن را به عنوان بخشی از صمیمیت عاشقانه در دوران باستان و همین‌طور بخشی از روابط دوستانه و میان اعضای خانواده نشان می‌دهند».


مطالعات نشان داده است که بونوبوها، یا شامپانزه‌های کوتوله، با اهداف عاشقانه و جنسی اقدام به بوسیدن می‌کنند در حالی که شامپانزه‌ها برای مدیریت روابط اجتماعی به بوسیدن «افلاطونی» (بدون نیت جنسی) می‌پردازند. دانشمندان می‌گویند این شیوه رفتار شامپانزه‌ها، به‌عنوان نزدیک‌ترین خویشاوندان زنده به انسان، حاکی از حضور باستانی بوسه و تکامل کارکرد آن در انسان است.

محققان همچنین می‌گویند بوسیدن ممکن است در گسترش بیماری‌های دهانی مانند تبخال نقش داشته باشد. به گفته آنان بوسیدن ممکن است ناخواسته در انتقال عوامل بیماری‌زا مانند ویروس هرپس سیمپلکس، نقش بازی کرده باشد. این ویروس باعث یک عفونت باکتریایی بسیار مسری می‌شود و عامل تبخال و دیفتری است.
تصور می‌شود که «بوشانو»، بیماری توصیف شده در متون پزشکی باستان که با علائم اصلی تبخال در داخل و اطراف دهان همراه بوده، می‌تواند همان عفونت حاصل از ویروس هرپس سیمپلکس باشد.
دکتر آربل در این باره می‌گوید: «مجموعه قابل‌توجهی از متون پزشکی میان‌رودان‌ وجود دارد که برخی از آنها به یک بیماری‌ با علائمی یادآور ویروس هرپس سیمپلکس-۱ اشاره می‌کنند.»
با این وجود به گفته محققان این متون را نمی‌توان به صورت ظاهری خواند و تفسیر کرد، زیرا آن‌ کلمات و عبارات تحت تاثیر انواع مفاهیم فرهنگی و مذهبی زمان خود بوده‌اند.

🆔@JOIN3AAA