یک خلا بزرگ برای آتئیست هایی که تازه خدا رو به گور خرافات فرستادند بحث تنهایی آن ها برای حل مشکلات است و من در اینجا کاملا منطقی بیان میکنم که کمک کردن خدا به انسان در مشکلات رسما مضحک است

1. کمک کردن یک ویژگی انسانی - اجتماعی هست و اگر خدا کمک کند پس صفات انسانی دارد و خدا نیست

2 . اگر هم خدا صفات انسانی نداره و نمیتونه کمک کنه پس اصلا بود و نبودش هیچ فرقی نداره

3 . خدا اصلا چرا نیازمند کمک به انسانه ، و اگر خدا کمک کنه پس نیازمند کمکه و اصلا قادر مطلق بی نیاز نیست ، چون خود انسان هم برای کمک کردن به یک انسان دیگه هدف و انگیزه ای داره و خود خوبی کردن هم یک انگیزه انسانی هست .

4 . خدا چرا باید به یکسری ها کمک کنه و یکسری ها نه ، طوری که می‌بینیم همینطوره پس خدا فرق میزاره و اگر اینطور باشه پس مجدد قادر مطلق نیست و خشم و غضب داره

5 . احساس نیاز و مشکل در انسان بخاطر پالس های الکتریکی مغزه و انسان دارای احساسه ‌، خدا به قول خداباوران ویژگی های انسانی نداره و فاقد احساسه پس نیازی هم به همدلی و کمک کردن به ما نداره

6 . مثلا اگه من با فردی مشکل دارم خدا باید به من کمک کنه یا اون ؟ اگه مجدد خدا فرق بزاره پس دارای حب و بغضه و همینجا از درجه خدایی ساقط میشه و مجدد ویژگی انسانی به خودش میگیره

7 . خود مشکل اصلا یه جنبه ذهنی داره و یک جنبه واقعی و ممکنه از دیدهای مختلف اصلا مشکل نباشه ، خدا در اینجا چطور تشخیص میده که مشکلی وجود داره یا نه ؟ اگه خدا فکر میکنه پس ویژگی انسانی داره و از درجه خدایی ساقط میشه و مجددا چرا خدا باید دو تریلیون کهکشان رو ول کنه و به من کمک کنه ؟

8 . اگر خدا در حل مشکل کمک میکنه و یا مثلا بیماری رو درمان میکنه ، خب این بیماری و مشکل رو کی درست کرده ؟
اگه خدا مشکل رو درست کرده و بعد حلش میکنه پس رسما بیکاره
و اینکه خدا چرا نیازمند اینه خودش و قدرت خودش رو به انسان اثبات کنه

9 . اگر حل مشکل در دست خداست و انسان ناتوانه ، پس در اینجا اختیار انسان چی میشه ، اینکه در نهایت قدرت برتر میتونه مشکل رو حل کنه موجب نابودی عزت نفس میشه و این دعا و درخواست ها و توکل های مداوم که بدون پاسخ هست انسان رو خسته و له میکنه و خودباوری و قدرت حل مسئله رو از انسان سلب میکنه