رابطه انسان با جهان پوچ و بی معنی است

چرا؟ 👇

مواجهه اول:
از خواب بلند میشه، صبحانه میخوره، سوار ماشین میشه و به سمت محل کار میره، تا ظهر کار میکنه و بعدش همونجا ناهار میخوره، ساعت 5 به سمت خونه میاد، خستگی در میکنه، شام درست میکنه، میخوابه و دوباره از فردا صبح همون روال همیشگی رو پیش میگیره
پس فردا هم همینطور
هفته ها همبنطور
سال ها همینطور
حالا شاید یه تغییراتی در این بین باشه مثه تغییر شغل، سفر رفتن دوست پیدا کردن و... که کل ماجرارو تغییر نمیده
انسان در مواجهه با این موضوع و تجارب در نقطه ای از زندگیش میگه
«که چی؟»
«همه اینا که چی؟»
«به چه هدفی؟»
«به کجا میخوام برسم؟»
«زندگی میکنم که چی بشه؟»

و بعد انسان تلاش میکنه جوابی برای این سوالات پیدا کنه ولی نمیکنه
میبینه که هیچ هدف غایی و جهان شمولی نیست
به سمت هدفی حرکت نمیکنه
جهان به درد و رنج انسان بی اعتناس (سونامی زلزله و دیگر بلایای طبیعی)
میبینه مجبوره برده طبیعت و سازگار با طبیعت باشه تا زنده بمونه
و متوجه میشه «در نهایت» همه چیز بی معنی و پوچه

پس پوچی میشه «تلاش انسان برای یافتن معنا (چیزی که با استفاده ازش زندگی رو تحمل کنه) و پیدا نکردن معنا و بی اعتنا بودن جهان نسبت به تلاش انسان»

مواجهه دوم:
ما همواره برای بقا و زندگی بهتر «میخوایم»
برای اینکه به خواسته‌مون برسیم «تلاش» میکنیم و طبیعتا تلاش کردن ما همراه با رنجه.
بعدش هرجوری که شده به اون چیزی که میخواستیم، «میرسیم» و یک شادی و رضایت موقتی رو تجربه میکنم اما بعدش برامون عادی میشه و اون شادی و رضایت اولیه رو دیگه نداریم و به «ملال» میرسیم و دوباره اون چرخه باطل رو ادامه میدیم
پس چی شد؟

خواستن ⬅️ تلاش کردن ⬅️ رسیدن ⬅️ ملال و دوباره و دوباره ...

در یک نقطه ای از زندگی انسان متوجه این چرخه باطل میشه و با خودش میگه
«چرا؟»
«که چی؟»
«به کجا میخوام برم؟»
«چرا باید برای یک شادی و رضایت موقت گذرا این همه رنج بکشم؟»
«چرا شادی دائمی نیست؟»

و همونطور که در مواجهه اول گفتم میره به دنبال پاسخ اما چیزی دریافت نمیکنه..

با پذیرش پوچی زندگی و خلق معنا های سابجکتیو با این آگاهی که یک روزی همین معنا ها هم تموم و عادی میشن، میشه زندگی رو تحمل کرد و از فرصتی که یک بار بهمون رسیده استفاده کنیم..

در واقع با درک و پذیرش پوچی انتظار کمتری از جهان داریم پس اضطراب کمتری داریم و سعی میکنیم از کوچیک ترین فرصت و لذت های زندگی بهترین بهره رو ببریم چون دیگه میدونیم جهان پوچه و به دنبال غایت و هدف نهایی زندگی نمیریم