اسمش هر ثانیه در ذهنش طنین انداز بود؛

چرا از ذهنش بیرون نمیرفت؟
چرا نمی‌توانست از او فاصله بگیرد؟
آن هم در موقعی که می‌دانست باعث رنج خود می‌شود.

میخواست از او بپرسد که چرا اسمش برایش مثل دعایی شده بود که فراموش کرده چطور بگوید