این منو یاد یه داستان انداخت:

جک یه آیدوله که همه تحسینش می‌کنن. سالی هم از همون اول عاشقش بوده. اما جک اصلاً متوجه سالی نمی‌شه.
در حالی که همه شیفته‌ی کاریزما و استعداد جک هستن، فقط سالیه که غمی رو که پشت اون ظاهر می‌بینه، می‌فهمه. جکِ واقعی رو می‌بینه و همون‌طور که واقعاً هست دوستش داره.
با وجود همه‌چی، ازش محافظت می‌کنه و کنارش می‌مونه.