“Siz insoniy vazifalarni bajarishni istamaysizmi? Nega tabiat talab qilganidek ishlamaysiz? To'g'ri, albatta dam olish ham kerak. Biroq tabiat bunga ma'lum bir me'yor belgilagan, ovqatlanish va ichish uchun qo'yilganidek. Lekin siz bu me'yordan ham, zarur bo'lganidan ham oshirib yuboryapsiz. O'z ishlaringizda esa bu me'yorga yetmayapsiz, ya'ni imkoniyatlaringizning chegaralariga bormayapsiz, chunki siz o'zizni sevmaysiz. Agar o'zingizni sevganizda, tabiatingizni va uning talablarini ham sevardingiz.

Shunday insonlar borki, ular o'z san'atini sevib, butunlay ishga qurbon bo'lishadi, hatto cho'milishni va ovqatlanishni ham unutishadi. Siz esa o'zingizning tabiatingizni, duradgor duradgorligini, raqqosa raqsni, shuhratparast odamning shon-shuhratni qadrlashichalik ham qadrlamaysiz.

Ularning barchasi, ish bilan band bo'lishganida, ko'ngilariga yoqadigan narsalarni ko'paytirish uchun ovqat yemaslikni va uxlamaslikni afzal ko'rishadi. Jamiyatga foydasi tegadigan ish siz uchun unchalik ahamiyatli va harakatga loyiq emasmi?”.

Eng qizig'i shundaki Rim imperatori Mark Avreliy bu xatlarni o'zi uchun, shaxsiy kundaligiga yozib borgan va "Siz" deganida birovlarni emas, o'zini nazarda tutgan. O'sha vaqtdagi dunyoni boshqargan insonni, o'ziga bo'lgan munosabatini qarang.