💢 خاطره ای از آیت الله سید علی میلانی در سفر به مدینه و مناظره با اهل سنت

🔹 در يكى از تشرفات به حج بيت اللَّه الحرام، در مسجد النبى خم شدم تا يكى از قرآنها را كه در كنار محراب حضرت رسول صلى اللَّه عليه وآله چيده‏ اند از قفسه بردارم، ناگهان فردى برخاست؛ براى من جالب بود كه علت بلند شدن ناگهانى اين شخص را بدانم. گفتم: اين كه يك دفعه بلند شديد براى من عجيب بود.

🔸 دوستانش كه آن جا نشسته بودند گفتند: بله، اين آقا فكر كرد شما خم شده‏ ايد تا محراب را ببوسيد، بلند شد تا مانع شما از بوسيدن شود.
گفتم: اولًا، خم شدم تا قرآن بردارم و قصدم بوسيدن محراب نبود. ثانياً، مگر بوسيدن محراب اشكال دارد؟!
گفتند: «هذا شرك»‼️
گفتم: من براى شما ثابت مى‏ كنم كه بوسيدن محراب شرك نيست.

🔹 آنان كه جمعى از دانشجويان دانشگاه مدينه منوره بودند گفتند تو ثابت مى‏ كنى؟!
گفتم: بله، قرآن را به جاى خود برگرداندم، نشستم و بحث شروع شد، همين كه مسئله داشت تمام میشد، خواستند بحث را منحرف كنند و به مسئله ديگرى منتقل‏ شوند، گفتم: اول اين مسئله تمام بشود! بعد به مسائل ديگر مى‏ پردازيم، سپس از آنان اقرار گرفتم كه بوسيدن محراب، منبر، ضريح و ... شرك نيست.
پس از آن وارد بحث‏هايى مثل شفاعت، بناء بر قبور، متعه و مسائل ديگر شديم.
جلسه نزديك به دو ساعت و نيم طول كشيد و من مانع انحراف بحث مى‏ شدم بلكه براى هر مسئله از آنان اقرار مى‏ گرفتم، و آن گاه به سراغ مسئله ديگرى مى‏ رفتيم.

🔸 آنان كه حدود ده نفر حافظ قرآن بودند. وقتى ديدند كه در وضعيت ناراحت كننده‏ اى قرار دارند، تصميم گرفتند مرا در برابر سؤالى قرار دهند تا دچار مشكل شوم. گفتند: شما سبّ شيخين و لعن صحابه مى‏ كنيد؟ طبيعى است اگر بگويم نه، يك اثر دارد و اگر بگويم بله، اثر ديگرى دارد. گفتم: من عقيده شيعه را درباره صحابه برايتان مى‏ گويم و هر جا با هم متّفق بوديم، چه بهتر، و هرجا اختلاف داشتيم، در مورد آن بحث مى‏ كنيم.
گفتند: خوب است.
گفتم: صحابه رسول اللَّه صلى اللَّه عليه وآله دو گروه هستند: يك گروه صحابه‏ اى كه در زمان حيات پيغمبر اكرم از دنيا رفته‏ اند يا در غزوات و جنگ‏ها شهيد شده‏ اند، ما كه شيعه هستيم اين قسم از صحابه را احترام مى‏ كنيم، آيا شما هم احترام مى‏ كنيد يا نه؟
گفتند: بله.
گفتم: پس در اينباره بحثى نداريم.
گروه دوم، آن صحابه‏ اى هستند كه پس از پيغمبر اكرم صلى اللَّه عليه وآله در اين عالم بودند، و اينان بر دو دسته هستند: يك دسته كسانى هستند كه به وصيت رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله عمل كردند، ما آنان را احترام مى‏ كنيم، آيا شما هم احترام مى‏ كنيد؟
گفتند: بله.
گفتم: پس در اين‏باره هم بحثى نداريم. دسته دوم كسانى هستند كه به وصيت‏ رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله عمل نكردند و با او مخالفت كردند، ما آنان را دوست نداريم و از آنان تبرّى مى‏ جوييم، شما هم چنين هستيد؟
گفتند: ما نيز هم‏چنين.
گفتم: پس ديگر گروهى نماند و اختلافى نداريم.

🔹 مانند آن كه خواب باشند ناگهان بيدار شدند و گفتند: مرادت از وصيت چيست؟
گفتم:
▫️قوله صلّى اللَّه عليه وآله فيما أخرجه مسلم في صحيحه (صحيح مسلم: 7/ 122- 123 حديث 6381) واحمد في مسنده (مسند احمد: 3/ 14 و 17) والترمذى في سننه (سنن ترمذى: 5/ 663 حديث 3788) والحاكم في مستدركه: (المستدرك على الصحيحين: 3/ 160 حديث 4711) إني تارك فيكم الثقلين كتاب اللَّه وعترتي أهل بيتي ما إن تمسكتم به لن تضلوا أبداً وإنهما لن يفترقا حتى يردا عليّ الحوض؛
▪️فرمايش رسول خدا صلى اللَّه عليه وآله- چنان كه مسلم در صحيح، احمد در مسند، ترمذى در سنن و حاكم در مستدركش نقل كرده‏اند- [كه فرمود] من در ميان شما دو شى‏ء گرانبها باقى مى‏ گذارم كتاب خدا و عترت و اهل بيتم چنان چه به آن تمسك كنيد هرگز گمراه نخواهيد شد و آن دو از هم جدا نمى‏ شوند تا در كنار حوض به من وارد شوند.
👈 و اين وصيت رسول اللَّه صلى اللَّه عليه وآله است.
آن گاه يكى از آنان گفت: «انت رافضّى خبيث»؛
ديگرى گفت: «انت جَدَلىّ زنديق»؛
و يكى از آنان نسبت به لباس طلبگى‏ ام جسارت و به شيعه و تشيع توهين كرد.
در اين وقت گفتم: معلوم مى‏ شود ديگر حرفى براى گفتن نداريد و نوبت به سبّ و شتم رسيده است، بهتر است بروم و قرآن تلاوت كنم. چرا كه من اجازه ندارم مقابله به مثل كنم.

📚کتاب جواهر الكلام في معرفة الإمامة والإمام، جلد‏1، صفحه 41 تا 44
اثر آیت الله سید علی میلانی

🆔 @javaheralklam