🔹 معجزه صدق مدعی نبوت [و امامت] را اثبات می‌کند؛ زیرا اگر شخصی مدعی نبوت [یا امامت] باشد و امر خارق‌العاده‌ای را که دیگران از آوردن مثل آن عاجزند، ارائه کند، در صورتی که در ادعای خود کاذب باشد، تأیید او با چنین امری با حکمت و عدالت خداوند ناسازگار خواهد بود. لکن این استدلال متوقف بر پذیرش وجود خداوند و حکمت و عدالت او در مرتبه پیشین است؛ زیرا بدون اثبات خداوند، نمی‌توان از حکمت و عدالت او برای اثبات صدق مدعی استفاده کرد.
👈 بنابراین، معجزه پس از اثبات وجود خداوند، دلیل بر صدق مدعی نبوت [یا امامت] خواهد بود، نه دلیلی مستقل برای اثبات اصل وجود خداوند.

🔹لکن اگر وجود خداوند هنوز برای شخص اثبات نشده باشد و مدعی نبوت [یا امامت] دست به امر خارق‌العاده‌ای بزند، می‌توان از باب دفع ضرر محتمل به لزوم اعتنا به ادعای او استدلال کرد؛ بدین بیان که اگر او در ادعای خود صادق باشد، پذیرش او موجب دستیابی به مصلحتی مهم خواهد بود و مخالفت با او احتمال تفویت آن مصلحت را در پی دارد؛ اما اگر کاذب باشد [یعنی واقعاً نبی یا امام نباشد]، عدم پذیرش او موجب تفویت مصلحت مهمی نخواهد شد. بنابراین، اگرچه از این طریق می‌توان وجوب عقلی یا رجحان اطاعت از صاحب معجزه را اثبات کرد، اما این نتیجه اعم از اثبات وجود خداوند است و به‌خودی‌خود وجود خداوند متعال را اثبات نمی‌کند.

✅ بله، اگر اثبات شود که موجود متجزی، مانند انسان، ذاتاً توانایی انجام معجزه را ندارد و تحقق چنین امر خارق‌العاده‌ای از او ممکن نیست، و نیز اثبات شود که همه موجودات جهان، حتی موجودات فرابشری، متجزی‌اند و موجود مجردی در عالم وجود ندارد، آنگاه معجزه می‌تواند علاوه بر اثبات صدق مدعی، بر وجود خداوند نیز دلالت کند؛ زیرا صدور چنین امر خارق‌العاده‌ای از موجود متجزی ممکن نیست و در نتیجه، تحقق آن کاشف از وجود مبدأیی غیرمتجزی و قادر است که معجزه به اذن و قدرت او تحقق یافته است.

👈 در حالی که در استدلال ارائه‌شده توسط اهل‌سنت [ استدلال فوق ]، هر دو مقدمه مذکور مفقود است؛ بنابراین، بر اساس تقریر آنان، معجزه نمی‌تواند به‌عنوان دلیلی مستقل بر اثبات اصل وجود خداوند مورد استناد قرار گیرد.

🆔 @javaheralklam