تانک بومی؛ ناتوانی فنی یا نظر فرماندهان؟
ایران بطور کلی در تعمیرات زرهی همواره مستقل بوده و حتی در دوران پیش از انقلاب صنایع زرهی مسجد سلیمان کار های بزرگی مانند اورهال تانک های M-60A1 و یا ارتقای تانک های M-47 به نسخه M بوده؛ حتی این صنایع کار ارتقای ناوگان ام48 های پاکستان به نسخه ام را برعهده گرفت( تعداد کمی با وقوع انقلاب در ایران ماندند که به دستور سرلشکر فلاحی در یگان های زرهی ارتش بکارگرفته شدند)
در دهه ۶۰ و ۷۰ هم صنایع بنی هاشم شهر دو رود لرستان مشغول اورهال و مونتاژ تانک های T-72S بوده و بعد صنایع کلاهدوز متعلق به ودجا نیز راه اندازی شد.
ایران از همان دهه ۷۰ با الگو از اِلمان های تانک های سری پاتن، دست به ساخت تانک ذوالفقار ۱ زد و پس از مدتی نسخه دوم ذوالفقار و نهایتا در اواخر ۸۰، هنگامی که هیچ یک از دو طرح قبلی تولید انبوه نشدند، نسخه سوم ذوالفقار رونمایی شد اما آن هم تیراژش از ۸ عراده پیش نمونه فراتر نرفت تا آخرین تانک بومی هم ناکام بماند.
بعد از آن ارتقای ناوگان فعلی در دستور کار قرار گرفت؛ از ارتقا های به نسبت ضعیف صمصمام و مبارز تا ارتقا روی ناوگان منسوخ ام47.




@Jangjuuyan|Colonel