در دهه ۱۹۶۰، آمریکا و آلمان غربی برای مقابله با نسل جدید تانک‌های شوروی پروژه‌ای جاه‌طلبانه را آغاز کردند: MBT-70؛ یکی از پیشرفته‌ترین طرح‌های زرهی زمان خود.

این تانک برای زمان خودش پر از فناوری‌های غیرمعمول بود؛ از توپ ۱۵۲ میلی‌متری مجهز به قابلیت شلیک موشک ضدتانک و سامانه بارگذار خودکار گرفته تا تعلیق هیدروپنوماتیک، سیستم کنترل آتش پیشرفته و کپسول خدمه با راننده‌ای که داخل برجک قرار داشت.

اما مشکل اصلی، پیچیدگی بیش از حد، اختلافات آمریکا و آلمان و افزایش شدید هزینه و تأخیر در برنامه بود. همکاری دو کشور در نهایت متوقف شد و پروژه در سال ۱۹۷۱ رسماً کنار گذاشته شد.

آمریکا تلاش کرد نسخه ساده‌تر آن، یعنی XM803، را نجات دهد؛ اما این پروژه هم در همان سال لغو شد.

آلمان مسیر دیگری رفت و تجربیات MBT-70 را در توسعه لئوپارد 2 به کار گرفت. آمریکا نیز با کنار گذاشتن فناوری‌های پرهزینه، به سراغ طراحی ساده‌تر XM1 رفت؛ تانکی که بعدها به ابرامز تبدیل شد.

بنابراین MBT-70 هرگز وارد خدمت نشد، اما شکست آن عملاً مسیر شکل‌گیری دو تانک مهم غربی، ابرامز و لئوپارد 2، را هموار کرد.