بسم الله الرحمن الرحیم
بیانیهٔ جامعهٔ اسلامی دانشجویان دانشگاه سیستان و بلوچستان
تشییع باشکوه، رسوایی عهدشکنی

خروش میلیونی امت اسلامی از حرم اهل بیت تا حریم رضوی، تصویری بی‌بدیل از تجدید پیمان با آرمانی بود که دشمن می‌پنداشت با حذف یک مرد، به پایان می‌رسد. آنان که در پسِ پرده، رفتن این پرچمدار را جشن گرفته بودند، اکنون در برابر این سیل خروشان و خیابان‌های لبریز از عشق، بهت‌زده مانده‌اند. این حضور، یک بدرقهٔ ساده نبود؛ اعلام رسمی تثبیت عزت یک امت و جاودانگی راه آن بود.
اما در پسِ این صحنهٔ باشکوه، یک پرسش جدی سر بر می‌آورد: دلیل کینهٔ توفنده و دشمنی بی‌امان جبههٔ استکبار با این امت چیست؟ چرا هر گاه پرچم عزت در این سرزمین برافراشته‌تر شده، شرارت آنان نیز افزون‌تر گشته است؟ پاسخ این پرسش را باید در آیینهٔ وحی جست. خداوند متعال در کتاب خویش از سرِ حکمت و برای تمام اعصار نهیب می‌زند که ( يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَتَّخِذُوا الْيَهُودَ وَالنَّصَارَىٰ أَوْلِيَاءَ ۘ بَعْضُهُمْ أَوْلِيَاءُ بَعْضٍ ۚ وَمَنْ يَتَوَلَّهُمْ مِنْكُمْ فَإِنَّهُ مِنْهُمْ ۗ إِنَّ اللَّهَ لَا يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ )
( ای اهل ایمان! یهود و نصاری را سرپرستان و دوستان خود مگیرید، آنان سرپرستان و دوستان یکدیگرند [و تنها به روابط میان خود وفا دارند]. و هر کس از شما، یهود و نصاری را سرپرست و دوست خود گیرد از زمره آنان است؛ بی تردید خدا گروه ستمکار را هدایت نمی کند. ) این نه یک توصیهٔ موقت سیاسی، که ترسیم خط مقدم نبرد حق و باطل در بستر تاریخ است.
آمریکای امروز، با کارنامه‌ای سیاه از پیمان‌شکنی‌های مکرر، مصداق کامل همین هشدار قرآنی است. پروندهٔ برجامِ دریده‌شده، تحریم‌های فلج‌کننده که حتی داروی بیماران خاص را نیز هدف گرفت، و حمایت بی‌حدوحصر از ماشین کودک‌کشی صهیونیست‌ها، همگی گواه آن است که دشمنی آنان «حکمِ استثنا» نیست، بلکه «ذاتِ رابطه» است. ما این عهدشکنی و خباثت مستمر را به شدیدترین وجه محکوم می‌کنیم و هرگونه اعتمادِ دوباره به چنین دشمنِ قسم‌خورده‌ای را خیانتی نابخشودنی به خون شهیدان و آرمانِ این راه می‌دانیم.
اینجاست که حکمت نافذ امیرالمؤمنین علی (ع) در نهج‌البلاغه، همچون چراغی فرا راه ما می‌درخشد. آن حضرت به ما آموخت که دشمن آنگاه که چهرهٔ دوستانه می‌گیرد، در پی خلع سلاح روانی و غافلگیری است و هر معاهده با او، آتش‌بسی موقت برای تجدید قوا و فرونشاندن آتش خشمِ مقدس یک امت است. پس راه مواجهه با چنین دشمنی، نه «انفعال» و نه «اعتماد»، که «ایستادگیِ هوشمندانه» است.
راه برون‌رفت از این مخمصه، یک کلمه است و آن را باید در درسِ دامنهٔ احد یافت: اتحاد، همبستگی و جهاد بدون ترس در راه خدا. در میدان احد، مجاهدان با وجود شکاف برداشتن صفوف و زخم‌های سنگین، عقب ننشستند و روحیهٔ جهاد را از کف ندادند. آنان فهمیده بودند که تزلزل در برابر دشمن، به قیمت نابودی آرمان تمام می‌شود. امروز نیز می‌دانیم که آه و اشک مظلومان غزه و لبنان، دامان ستمگران را رها نخواهد کرد و تاوان آن، چه در دنیا و چه در آخرت، گریبان‌گیرشان خواهد شد. وظیفهٔ تاریخی ما این است که «شدت این درد» را چنان فزون سازیم که دشمن برای همیشه فکر تجاوز، تحریم و توطئه را از سر بیرون کند. و اگر ضرورت ایجاب کند، شعله‌های این جهاد را به عرصه‌ای فرامنطقه‌ای بکشانیم تا خواب آسوده برایش باقی نماند.
این شدتِ درد، جز با تقویت بی‌وقفهٔ جبههٔ مقاومت، گسستن زنجیر وابستگی اقتصادی و پاسداشت اتحاد ملی به دست نخواهد آمد. و به زودی خداوند یاری‌اش را شامل حال مؤمنان خواهد کرد؛ چرا که وعدهٔ حق او تخلف‌ناپذیر است: «إِنْ يَنْصُرْكُمُ اللَّهُ فَلَا غَالِبَ لَكُمْ».

جامعهٔ اسلامی دانشجویان دانشگاه سیستان و بلوچستان
تیرماه ۱۴۰۵
    ┅┅┅❅❁❅┅┅┅
💠 روابط عمومی جامعه اسلامی دانشجویان دانشگاه سیستان و بلوچستان
🆔@jad_usb