من با تو نگویم که تو پروانه‌ی من باش
چون شمع بیا روشنی خانه‌ی من باش

در کلبه‌ی من رونق اگر نیست صفا هست

تو رونق این کلبه و کاشانه‌ی من باش

من یاد تو را سجده کنم، ای صنم اکنون

برخیز و بیا خود بت بتخانه‌ی من باش

دانی که شدم خانه خراب تو حبیبا

اکنون دگر آبادی ویرانه‌ی من باش

لطفی کن و در خلوتِ محزون من ای دوست

آرام و قرار دل دیوانه‌ی من باش

چون باده خورم با کفِ چون برگِ گلِ خویش

ای غنچه دهان، ساغر و پیمانه‌ی من باش

چون مست شوم، بلبل من! سازِ هم‌آهنگ

با زیر و بمِ ناله‌ی مستانه‌ی من باش

من شانه زنم زلفِ تو را و تو بدان زلف

آرایشِ آغوشِ من و شانه‌ی من باش

ای دوست چه خوب است که روزی تو بگویی

" امید " بیا با من و پروانه‎ی من باش

🌹🌹🌹🌹🌹