ترنسیور یا Transceiver در اصل یه قطعه‌ست که وظیفه‌ش اینه اطلاعات شبکه رو از دستگاه بگیره و به شکل مناسب برای انتقال روی کابل یا فیبر تبدیل کنه و برعکس؛ یعنی هم فرستنده (Transmitter) هست هم گیرنده (Receiver)، واسه همین بهش می‌گن Transceiver. مثلاً روی یه سوئیچ سیسکو یه پورت SFP داری؛ خود پورت به‌تنهایی قرار نیست مستقیم به هر نوع فیبر یا کابلی وصل بشه، ترنسیور SFP رو داخلش می‌ذاری و بعد بسته به نوع ترنسیور می‌تونی شبکه رو روی فیبر نوری یا بعضی مدل‌ها روی کابل مسی راه بندازی. مثلاً SFP معمولاً برای 1Gbps، SFP+ برای 10Gbps، SFP28 برای 25Gbps و QSFP+ برای 40Gbps استفاده می‌شه؛ مدل‌های جدیدتر مثل QSFP56 و QSFP-DD هم برای سرعت‌های 200، 400 گیگ و بالاتر استفاده می‌شن. نکته مهم اینه که ترنسیور فقط یه «مبدل ساده» نیست؛ داخلش مدارهای الکترونیکی و در مدل‌های فیبر، بخش‌های نوری وجود داره که سیگنال الکتریکی رو به سیگنال نوری تبدیل می‌کنن و هنگام دریافت هم نور رو دوباره به سیگنال الکتریکی تبدیل می‌کنن. مثلاً وقتی اطلاعات از سوئیچ خارج می‌شه، ترنسیور SFP می‌تونه اون سیگنال رو به نور تبدیل کنه و از طریق فیبر بفرسته سمت سوئیچ یا سرور دیگه؛ اون طرف هم ترنسیور نور رو دریافت و تبدیلش می‌کنه. پس خیلی ساده بخوایم بگیم، ترنسیور نقش مترجم بین پورت شبکه و رسانه انتقال رو داره؛ اینکه اطلاعات با چه سرعتی، روی چه نوع فیبری، در چه طول موجی و تا چه فاصله‌ای منتقل بشه، تا حد زیادی به نوع ترنسیور بستگی داره. مثلاً برای فاصله‌های کوتاه داخل رک ممکنه DAC انتخاب خوبی باشه، برای فاصله‌های بیشتر AOC یا ترنسیور فیبر استفاده بشه و در دیتاسنترها هم ترنسیورهای سرعت بالا مثل 100G، 400G و 800G برای ارتباط بین سرورها و سوئیچ‌های پرسرعت استفاده می‌شن.

@ITSecurityComputer