صحنه‌ی ششم: پنجره‌ی اُتاقش را باز می‌کند و به ستاره‌ها خیره می‌شود. چند دقیقه سکوت می‌کند و بعد با خودش حرف می‌زند.
✨✨✨
من از آینده می‌ترسم!
از اینکه یه روز صبح بیدار بشم و ببینم سال‌ها از زنده بودنم گذشته، ولی من هنوز زندگی نکردم.
آرزوها و رویاهای خودم رو کُشتم؛ فقط چون از شروع کردن، از شکست خوردن می‌ترسیدم.

و زمان... هیچ‌وقت برای من متوقف نشد. من فقط به خودم می‌گفتم: از فردا شروع می‌کنم.

بخشی از نمایشنامه‌ای که امشب نوشتم...