هِله نومید نباشی که تو را یار براند
گرت امروز براند، نه که فردات بخواند؟

در اگر بر تو ببندد مرو و صبر کن آن جا
زِ پسِ صبر، تو را او، به سَرِ صدر نشاند

و اگر بر تو ببندد همه ره‌ها و گذرها
ره پنهان بنماید، که کس آن راه نداند

نه که قصّاب به خنجر چو سر میش ببُرّد
نَهِلَد کشتهٔ خود را، کُشد آن گاه کِشانَد

چو دم میش نمانَد، زِ دَم خود کُنَدش پُر
تو ببینی دم یزدان به کجاهات رساند

به مثَل گفته‌ام این را و اگر نَه کرَم او
نکُشد هیچ کسی را و زِ کُشتن برهاند

همگی ملک سلیمان به یکی مور ببخشد
بدهد هر دو جهان را و دلی را نَرماند

دل من گِردِ جهان گشت و نیابید مثالش
به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟ به که ماند؟

| مولانا |