واقعیت تلخ این است: آنها صلح را برای همه نمی‌خواهند؛ انحصارِ ترسناک بودن و مشروعیتِ ترساندن را می‌خواهند. خودشان باید قدرتمند و هسته‌ای و البته ترسناک بمانند و دیگران را ــ حتی کشورهایی را که صرفا به دنبال انرژی صلح آمیز هسته‌ای هستند ــ با تصویر دروغین «تهدید هسته‌ای» محدود کنند.

صلحی که در آن قدرت‌های هسته‌ای، سلاح خود را ضامن آزادی و امنیت می‌دانند، اما همان منطق را برای دیگران تهدید می‌خوانند، نه صلح، که انحصار قدرت بر مبنای خودبرترپنداری است.

نظمی که برخورداری از امنیت و صلح را حق همگان نمی‌داند، بیش از آنکه حافظ صلح باشد، مشوق سیطره‌طلبی یک جمع خاص است.»

@IRNA_1313