بسم‌الله الرحمن الرحیم

عالیجنابان، سران محترم کشورهای ساحلی خزر، آقایان و خانم ها؛
ابتدا از رئیس جمهور محترم کشور دوست و برادر ترکمنستان برای فراهم آوردن فرصت حضور در این نشست مهم قدردانی می‌کنم؛ نشستی که در آن نه‌ فقط درباره یک پهنه آبی، بلکه درباره سرنوشت مشترک ملت‌ها، آینده نسل‌های پیش‌رو و مسئولیت تاریخی ما در قبال یکی از ارزشمندترین میراث‌ طبیعی جهان گفت‌وگو می‌کنیم.
امروز این میراث مشترک با تهدیدهای جدی و فزاینده مواجه است. کاهش مستمر تراز آب، تغییرات اقلیمی، افزایش دمای هوا و آب، آلودگی‌های نفتی و صنعتی، تخریب زیستگاه‌های طبیعی، کاهش ذخایر آبزیان، تهدید گونه‌های ارزشمند و فشار بر جوامع ساحلی، زنگ خطری است که نمی‌توان و نباید آن را نادیده گرفت.
کاهش تراز آب خزر دیگر صرفاً یک نگرانی زیست‌محیطی نیست؛ این پدیده به مسئله‌ای اقتصادی، اجتماعی، انسانی و حتی امنیتی برای منطقه تبدیل شده است. عقب‌نشینی آب، بنادر و زیرساخت‌های ساحلی را با دشواری مواجه می‌کند، زیستگاه‌های طبیعی را از میان می‌برد، معیشت صیادان و جوامع محلی را تهدید می‌کند و بر امنیت غذایی و چشم‌انداز توسعه کشورهای ساحلی تأثیر می‌گذارد.
واقعیت این است که هیچ کشوری به‌تنهایی قادر به مهار این بحران نیست. خزر یک اکوسیستم به‌هم‌پیوسته است و هرگونه آسیب به بخشی از آن، دیر یا زود آثار خود را در سراسر این پهنه آبی آشکار خواهد کرد. از همین رو، حفاظت از خزر بیش از هر چیز به اراده سیاسی مشترک، همکاری مستمر و اقدام هماهنگ همه کشورهای ساحلی نیاز دارد.
جمهوری اسلامی ایران بر این باور است که بحران‌های زیست‌محیطی، مرزهای سیاسی را به رسمیت نمی‌شناسند و مواجهه مؤثر با آن‌ها مستلزم عبور از نگاه‌های محدود ملی و تقویت مسئولیت‌پذیری منطقه‌ای است.
در جهان امروز که با بحران‌های متعدد، رقابت‌های ژئوپلیتیکی، جنگ‌ها، تحریم‌های یک‌جانبه و تضعیف چندجانبه‌گرایی مواجه است، همکاری زیست‌محیطی می‌تواند یکی از عرصه‌های مهم اعتمادسازی و همگرایی میان کشورهای منطقه باشد.
ما معتقدیم محیط‌زیست نباید قربانی اختلافات سیاسی، رقابت‌های اقتصادی یا مداخلات خارج از منطقه شود. کشورهای ساحلی باید با تکیه بر ظرفیت‌های علمی، فنی، مالی و انسانی خود، سرنوشت دریای خزر را در چارچوب همکاری‌های منطقه‌ای و با احترام کامل به حاکمیت ملی و منافع مشروع یکدیگر تعیین کنند.

عالیجنابان؛
جمهوری اسلامی ایران معتقد است که نخستین اصل در مواجهه با این بحران، اتکا به علم، داده‌های مشترک و همکاری منطقه‌ای است. ما هنوز درباره سهم دقیق عوامل مختلف در کاهش سطح آب خزر به یک تصویر نهایی و جامع دست نیافته‌ایم. تغییرات اقلیمی، افزایش دما و تبخیر، تغییر الگوهای بارش، تغییرات جریان رودخانه‌ها و همچنین مداخلات انسانی، همگی به مثابه پیکره‌ای از مسائل هستند که برای رسیدن به رهیافت حل پیامدها، باید در یک چارچوب علمی و یکپارچه مورد بررسی قرار گیرند. سرعت تغییرات به حدی است که برای کنترل بحران می‌بایست از مرحله «مشاهده و توصیف» به فصل جدید «مدیریت مشترک بحران» حرکت کنیم.
در این مسیر، جمهوری اسلامی ایران بر نقش محوری کنوانسیون تهران تأکید
می‌نماید. کنوانسیون چارچوب حفاظت از محیط زیست دریایی خزر که در سال ۲۰۰۳ به امضای پنج کشور ساحلی رسید، و اخیرا در بیستمین سالگرد اجرایی شدن‌اش، با مشارکت خوب و فعال همه کشورهای ساحلی، هفتمین نشست اعضای خود را در تهران برگزار نمود، مهم‌ترین چارچوب حقوقی الزام‌آور منطقه‌ای برای حفاظت از محیط زیست خزر است.
کنوانسیون تهران به همراه پروتکل های آن،‌ چارچوبی از همکاری های موفق و جامع کشورهای ساحلی در حوزه‌های مختلف، از همکاری در مقابله با آلودگی نفتی و آلودگی‌های ناشی از فعالیت‌های خشکی گرفته تا حفاظت از تنوع زیستی و ارزیابی اثرات محیط زیستی فرامرزی، تغییرات اقلیمی و کاهش سطح آب خزر را در اختیار ما قرار داده است.
روسای محترم دولت های ساحلی؛
اجازه دهید بر یک نکته اساسی نیز تأکید کنم. دریای خزر در منطقه‌ای قرار دارد که تحولات ژئوپلیتیکی و امنیتی آن، به‌طور مستقیم بر آینده همکاری‌های اقتصادی، ترانزیتی و زیست‌محیطی کشورهای ساحلی تأثیر می‌گذارد.
در شرایطی که جهان با تشدید رقابت‌ها، منازعات و افزایش تلاش‌ها برای تحمیل اراده سیاسی و اقتصادی از طریق ابزارهای فشار مواجه است، حفظ خزر به‌عنوان پهنه‌ای برای همکاری، ثبات و توسعه مشترک، اهمیتی دوچندان دارد.