معمولاً این سوال مطرح میشه که اگر شرایط طوری باشه که عملاً دسترسی‌ای جز پیام‌رسان‌های ایرانی وجود نداشته باشه، از نظر امنیت کدومشون قابل اعتماده؟
چون این پرسش بارها تکرار شده، بهتره شفاف بگم: از نگاه من، هیچ‌کدوم قابل اعتماد نیستن.

تا زمانی که پیام‌رسان‌های بومی زیرساخت و سرورهاشون داخل ایرانه، دسترسی به داده‌هاشون ذاتاً ساده‌تره و تضمین مستقلی برای حفظ حریم خصوصی کاربران وجود نداره، اعتماد معنای روشنی پیدا نمی‌کنه. اعتماد زمانی شکل می‌گیره که شفافیت فنی، تعهد حقوقی روشن و سابقه‌ای قابل راستی‌آزمایی وجود داشته باشه، نه صرفاً ادعا یا بیانیه.

تجربه‌های قبلی هم این تردید رو تقویت کرده. اگر ایمیل‌های افشا شده رو خاطرتون باشه، در موارد متعددی دیده شده که بدون طی شدن یک روند قانونی شفاف و قابل پیگیری، صرفاً با یک درخواست، امکان مسدودسازی حساب، ارائه آی‌پی یا دسترسی به اطلاعات کاربران وجود داشته. وقتی چنین سازوکاری هنوزم برقرار باشه، صحبت از امنیت و حریم خصوصی بیش از اونکه مبتنی بر واقعیت باشه، به یک ادعای تبلیغاتی شبیه میشه.

همین نگاه درباره VPNها هم از نظر من صدق می‌کنه. فیلترشکن‌های ایرانی کلوزسورس که سیاست حریم خصوصی مشخص و قابل بررسی ندارن، ساختار مالکیت و پاسخ‌گوییشون مبهمه و در عین حال در شدیدترین اختلال‌ها بدون توضیح روشن همچنان به‌طور عادی کار می‌کنن، طبیعتاً محل تردید هستن. وقتی ابهامات امنیتی هم به این تصویر اضافه بشه، نادیده گرفتن این نشونه‌ها از نظر من رویکرد محتاطانه‌ای نیست.

🔍 ircf.space
@ircfspace