گزارش اخیر سازمان ملل درباره وضعیت حقوق بشر در جمهوری اسلامی تصویری کم‌سابقه از سازوکار «سرکوب دیجیتال» ارائه می‌دهد.
مای ساتو می‌گوید قطع اینترنت، سانسور سازمان‌یافته، نظارت خودسرانه بر فعالیت‌های آنلاین و سرکوب فرامرزی فعالان، دیگر اقدامات مقطعی نیست بلکه بخشی از یک معماری دائمی امنیتی است.
کمیته سوم مجمع عمومی ملل متحد فهرست گسترده‌ای از ابزارهای محدودسازی اینترنت را لیست می‌کند: قطع کامل یا منطقه‌ای، مسدودسازی پلتفرم‌ها، شات‌داون شبکه، اختلال عمدی داده و سانسور برای جلوگیری از گردش اطلاعات. هم‌زمان، سرکوب فرامرزی مخالفان در خارج، از تهدید خانواده‌ها تا آزار دیجیتال، بخشی از الگوی سرکوب سایبری جمهوری اسلامی معرفی شده.
گزارش یک پیام روشن دارد: نظارت دیجیتال در ایران، نه واکنشی لحظه‌ای در زمان اعتراضات، بلکه بخشی از ساختار حکمرانی برای نقض سازمان‌یافته حقوق بشر است.
© msaremif
🔍 ircf.space
@ircfspace
Post #1512
18.2K
- 👍 173
- 😢 20
- ❤ 12
- 😁 4
- 😐 3
- 🥴 2